็นมีใครมาลงทุน ความรู้สึกที่ตอนแรกคิดว่าเป็นสมบัติแต่กลับไม่มีความหมายอะไรเลยนี่แม่งเจ็บชะมัด…” หงเชียนเจี๋ยบ่น
หงเชียนสี่ตบบ่าหงเชียนเจี๋ย “ช่วยไม่ได้นี่ เทคโนโลยีโดรนของเราต่างกับเทคโนโลยีโดรนที่มีอยู่ตอนนี้ โดรนแบบใบพัดเดี่ยวยังเป็นแค่ทฤษฎีในสายตาหลายคน ใครจะเชื่อว่านักศึกษาสองคนจะทำได้ น่าเสียดาย แกทำผลงานของเราพัง จะทำอีกอันก็ไม่มีเงินแล้ว…แต่ว่าแกวางใจเถอะ จะต้องมีลู่ทางแน่ พี่เชื่อว่าเราจะต้องมีวิธีแก้ปัญหานี้ ครั้งนี้พี่พาแกออกมาขี่จักรยานไม่ใช่แค่ให้แก้เซ็งนะ แต่จะคิดหาทางด้วย พักสมองหน่อย ไม่แน่อาจจะคิดหาวิธีได้จริงๆ”
คำพูดของทั้งสองเข้าถึงหูชายวัยกลางคน ชายวัยกลางคนพลันตื่นเต้น แต่ก็ยังมองสองคนนั้นด้วยความระแวง เขาไม่รู้จักสองคนนี้ แถมมาถึงตรงนี้แล้วยังไม่มองเขาแม้แต่หางตา ฟังจากคำพูดพวกเขาเหมือนจะไม่รู้ว่ามีเขาอยู่ด้วยซ้ำ
ตามปกติชายวัยกลางคนต้องไม่สนใจแน่ แต่ครั้งนี้ไม่รู้ทำไมถึงเกิดความอยากรู้ นักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยสองคนไม่อยู่ที่มหาวิทยาลัย แต่ออกมาขี่จักรยานไกลขนาดนี้? นี่ออกจะไม่ถูกต้องนัก แถมยังมีโดรนที่พวกเขาพูดถึงอีก เล่นได้จริงๆ เหรอ?
ดังนั้นชายวัยกลางคนจึงยืนขึ้นมา หัวเราะเบาๆ บอกว่า “ทั้งสองคน รบกวนเดี๋ยวหนึ่ง พวกเธอสร้างโดรนได้จริงๆ เหรอ? ฉันหมายถึงพวกเครื่องร่อนที่รักษาสมดุลได้ ใช้มือขว้างไปก็บินได้เลยพวกนั้น”
ตอนแรกหงเชียนสี่กับหงเชียนเจี๋ยว่าจ
