ฟางเจิ้งส่ายหน้าบอก “ท่านหงเหยียน พูดแบบนี้อาตมาเขินแย่ อาตมาอ่านคัมภีร์ไปไม่ถึงร้อยม้วนด้วยซ้ำ มีประสบการณ์ไม่ถึงยี่สิบปี แล้วจะไปคู่ควรกับคำพูดนี้ได้ยังไง? ท่านต่างหากที่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปไกล อาตมามาวัดผาแดงเพื่อเรียนรู้วิธีจัดงานพิธีต่างๆ และการเป็นเจ้าภาพ นี่ต่างหากที่โชคดีอย่างยิ่ง”
“เหอะๆ หลวงพี่ฟางเจิ้งไม่ต้องเกรงใจ ต้นกกข้ามฟาก ลิ้นบัวเบ่งบาน และคัมภีร์ที่สวดในวันนั้นให้คุณความรู้กับอาตมาไม่น้อย ในด้านการเทศน์การพูด อาตมายังห่างชั้นกับหลวงพี่ฟางเจิ้งมาก” หลวงจีนหงเหยียนพูดจาตรงไปตรงมา
ฟางเจิ้งหัวเราะแห้งๆ ในใจ ลิ้นบัวเบ่งบานของเขากับผีสิ นั่นมันความดีความชอบของระบบต่างหาก แต่ฟางเจิ้งกลับเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา…
เหมือนอย่างที่ว่ากันไว้ เรื่องดีไม่แม่นแต่เรื่องไม่ดีล่ะแม่นนัก
หลวงจีนหงเหยียนกล่าวว่า “ไม่รู้ว่าวันนี้อาตมาจะโชคดีได้ฟังหลวงพี่ฟางเจิ้งเทศน์อีกสักครั้งไหม?ะ”
ในใจฟางเจิ้งเหมือนมีตัวเงินตัวทองแสนตัววิ่งผ่าน เขาก็อยากเทศน์เหมือนกัน แต่ก็ต้องเทศน์ให้เป็นก่อนด้วยถึงจะได้!
ฟางเจิ้งส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “หลวงจีนหงเหยียน อาตมาจะไม่เทศน์ง่ายๆ เมื่อมีวาสนาย่อมเทศน์ได้ ไร้วาสนาเทศน์ไม่ได้ พระพุทธองค์กล่าวไว้ว่าจะไม่เทศนากันง่ายๆ เมื่อเทศนากันง่ายไปจะไร้คุณค่า” พูดจบ ฟางเจิ้งเตรียมเห็นสีหน้าผิดหวังของหลวงจีนหงเหยียนทันที
แต่หลวงจีนหงเหยียนกลับยังมีสีหน้าเรียบนิ่ง มีความผ
