ต่ปากจุของได้เยอะมาก กรงเล็บเล็กโยกย้ายไปมา ยัดผูกงอิงใส่ปากทีละกำจนแก้มบวมตุ่ย ดูจากลักษณะแล้วเจ้านี่คงจะเตรียมยัดใส่ปากกลับไปกินทั้งวัน
แต่ฟางเจิ้งกลับมองกระรอกด้วยความเห็นใจมาก ความละโมบมีราคาที่ต้องจ่าย เจ้าตัวน้อยนี่ไม่ว่าอย่างไหนก็ดีหมด เสียแต่มีจิตใจละโมบมากเกินไป
ลิงกับหมาป่าเดียวดายเห็นกระรอกยัดผูกงอิงไปเต็มปากก็หัวเราะทันใด พวกมันกินผักขมในปากทั้งน้ำตา ในที่สุดก็เท่าเทียมกันแล้ว
แต่กระรอกยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น มันลองกัดผูกงอิงในปากคำหนึ่ง ใบอ่อนแตกออก ของเหลวในนั้นสาดกระจาย ทันใดนั้นเจ้ากระรอกตาเหลือก ล้มลงนอนบนโต๊ะแล้วแน่นิ่งไป
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นก็อดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ ในที่สุดเจ้าตัวน้อยก็ได้จ่ายราคาให้ความโลภของมัน
แน่นอนว่ากระรอกไม่ได้หมดสติไป เพียงแต่ชิมใบไม้แล้วขมจัด ในปากมีเยอะขนาดนี้…มันคิดๆ ดูแล้วก็สิ้นหวัง!
สุดท้ายลิง กระรอก และหมาป่าเดียวดายต่างกินผูกงอิงในปากจนหมดด้วยความทุกข์ทน ก่อนมองฟางเจิ้งด้วยแววตาโกรธแค้น เห็นได้ชัดว่าพวกมันติดกับหลวงจีนชั่วร้ายนี่!
แต่ฟางเจิ้งกลับไม่คิดอย่างนั้น เขายังคงกินข้าวอย่างสงบ ราวกับไม่มีสายตาอยากฆ่าคนทั้งสามอยู่ เขาทำเพื่อเจ้าสามตัวนี้ ผูกงอิงเป็นยาจีน กินแก้ร้อนในได้ แม้แต่เขายังกินไปไม่น้อย ถึงจะขม แต่ขมก็เป็นรสชาติอย่างหนึ่ง กินเยอะเดี๋ยวก็ชินไปเอง
เห็นฟางเจิ้งเอ้อระเหย เจ้าสามตัวนี้เลยมองหน้ากันแล้วเริ่มกินข้าวผลึก
