อย่างบ้าคลั่ง ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นจึงหัวเราะเหอะๆ ไม่ได้ว่าอะไร
เดิมทีเจ้าสามตัวนี้ใช้เวลาสิบกว่านาทีในการกิน แต่ครั้งนี้สิบกว่าวินาทีกลับกินหมดแล้ว กินกันมูมมามอย่างไม่เสียดาย อั้นเอาไว้จนหน้าแดง ต่อมาพวกมันพุ่งเข้าไปในครัวอย่างเร็วรี่ ตอนแรกฟางเจิ้งไม่ได้คิดอะไร แต่ก็พลันนึกถึงปัญหาอย่างหนึ่งได้!
ก่อนหน้านี้มีแค่หมาป่าเดียวดายกับกระรอก หมาป่าเดียวดายไม่มีมือตักข้าว กระรอกก็ตัวเล็กเกินไปตักข้าวไม่ได้ เว้นแต่จะกระโดดลงไปเท่านั้น…แต่ว่าตอนนี้มีเจ้าลิงที่มีมือเท้ายาวแถมมีปัญญาเพิ่มมาอีกตัว!
ฟางเจิ้งได้ยินเสียงปุงปังในครัวจึงรีบถือชามข้าววิ่งไปดู พอเข้าไปก็เห็นสามตัวกำลังกระดกก้นกินอย่างมีความสุข ส่วนในหม้อสะอาดเกลี้ยงเกลาไม่มีข้าวเหลือสักเม็ด!
“พวกนายสามคน…” ฟางเจิ้งหน้ามืดดำ เจ้าสามตัวนี้รวมหัวกันแก้แค้นเขา!
พวกมันกินกันอย่างบ้าคลั่งไม่ยอมเงยหน้าขึ้น ไม่นานก็กินหมด แต่ละตัวอิ่มจนนอนลูบพุง ไม่กระดิกกระเดี้ยว
“ดีมาก กินเยอะสิดี กินเยอะก็ทำงานเยอะ จากนี้ไปหนึ่งสัปดาห์ พวกนายสามคนรับผิดชอบทำความสะอาดวัด ถ้าไม่สะอาดละก็ หึๆ…” ฟางเจิ้งเหลือบมองหม้อแวบหนึ่ง ความหมายชัดเจนมาก
เจ้าสามตัวได้ยินดังนั้นพลันร้องโอดครวญ ความฉลาดสู้กับอำนาจบาตรใหญ่ไม่ได้จริงๆ…
กับเรื่องนี้ ฟางเจิ้งไม่สนใจพวกมัน ช่วงบ่ายคาดว่าต้องหิวแน่ๆ
บางทีอาจเป็นเพราะการปิดภูเขาถ่ายหนังเมื่อช่วงก่อน สองวันนี้เลยไม่มีญาติโยมขึ้นเ
