หนึ่งวันต่อมา เจี่ยงซงกลับมาบ้าน พอเข้ามาก็เห็นหวงเกาหลันนั่งอยู่บนเตียง ข้างๆ มีตำรวจนั่งอยู่นายหนึ่ง เจี่ยงซงตะลึงงัน ก่อนเข้ามานั่งข้างหวงเกาหลัน ดึงภรรยาพลางว่า “ไม่ว่าจะกี่ปีฉันก็จะรอเธอ เธอไปแล้วฉันจะไม่แต่งงาน จะรอเธอตลอดไป”
หวงเกาหลันมองเจี่ยงซงแล้วขยับเข้าไปใกล้ สัมผัสอ้อมกอดอบอุ่นของเขา ถามว่า “คุณรู้นานแล้วใช่ไหม? หลายปีมานี้ที่ฉันเป็นคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงแบบนี้ ทำไมถึงไม่หย่ากับฉันล่ะ? คุณมีชีวิตที่ดีกว่านี้ได้นี่”
เจี่ยงซงกอดหวงเกาหลัน “เด็กโง่ เด็กละเมอกลางดึก ฉันรู้ตั้งนานแล้ว แต่เธอเป็นภรรยาฉันนี่นะ! ฉันส่งเธอให้ตำรวจไม่ได้ ได้แต่ขอโทษเว่ยซูเฉียวที่ตายไป แต่หวังมาตลอดว่าจะมีวันนี้ วันที่เธอเข้าใจทุกอย่าง กลับมาเป็นเธอคนเดิม ไม่ได้มีชีวิตเหมือนคนไร้วิญญาณ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง…”
หวงเกาหลันร้องไห้ ที่แท้เจี่ยงซงก็รักเธอมาตลอด ตอนนี้เธอพอใจแล้ว
คืนนั้น หวงเกาหลันกับเจี่ยงซงทำเรื่องที่คู่แต่งงานใหม่ทำกันเป็นครั้งแรก
เมื่อหวงเกาหลันไปสถานีตำรวจ เจี่ยงซงก็ลาออกจากงานกลับมาอยู่บ้าน ทำความสะอาดบ้านทุกวันเหมือนตอนที่หวงเกาหลันอยู่บ้านทุกประการ…
สุดท้ายหวงเกาหลันหาตัวเองพบ แม้จะเข้าคุกไป แต่ด้วยความที่สารภาพเอง บอกขั้นตอนทุกอย่าง แถมยังกลับใจแล้ว ศาลจึงตัดสินลงโทษสิบแปดปี จากนั้นสองเดือนต่อมา หวงเกาหลันพบว่าตัวเองตั้งครรภ์…
แต่นั่นคือเรื่องราวหลังจากนี้ ในเวลานี้ ฟางเจิ้งกำลั
