ฟางเจิ้งพยักหน้า “สีกาไม่ได้มองตัวเองดีๆ มานานแค่ไหนแล้ว?”
หวงเกาหลันอึ้งไป ตรงหน้าเธอมีกระจกโผล่มาอีกบาน เมื่อมองตัวเองในกระจก หวงเกาหลันพลันร้องไห้! ตนเองในกระจกก็คือผู้หญิงที่เหมือนหมาบ้าคนนั้นไม่ใช่หรือ? ไม่ได้ร้องไห้โฮ แต่ร้องไห้เงียบๆ เธอพบปัญหาอย่างหนึ่งทันที เป็นเรื่องที่เธอไม่เคยใคร่ครวญอย่างจริงจังมาก่อน หลายปีมานี้เธอคิดว่าเจี่ยงซงเปลี่ยนไปมาตลอด แต่คนที่เปลี่ยนจริงๆ ดูเหมือนจะไม่ใช่เจี่ยงซง แต่เป็นเธอเอง! หลังจากเว่ยซูเฉียวตาย เธอก็เปลี่ยนไป กลายเป็นคนขี้ระแวง ชอบฝันร้าย ไม่ชอบส่องกระจกเพราะกลัว เธอกลัวว่าจะเห็นบางสิ่งที่ไม่เป็นมงคลตามคำเล่าขาน…เว่ยซูเฉียว!
ดังนั้นเธอแต่งหน้าก็ดี ทำอะไรก็ดี จะไม่ใช้กระจกทั้งสิ้น ต่อให้เจอกระจกก็พยายามไม่มอง หรืออาจจะมองข้ามไป เธออยู่กับความเคยชินนี้มายี่สิบปี วันนี้ได้เห็นตัวเองก็เข้าใจแล้ว…เธอนั่งลงบนพื้น น้ำตาไหลเงียบๆ ผ่านไปนานถึงค่อยเอ่ยว่า “ฉันรู้แล้ว ไม่ใช่เจี่ยงซงที่เปลี่ยนไป แต่เป็นฉันเองที่เปลี่ยน หลายปีมานี้ในใจฉันมีผีร้าย ฉันเองกลายเป็นคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงแล้วเหมือนกัน เจี่ยงซงน่าจะเดาได้นานแล้วล่ะมั้ง เหอะๆ…เขาไม่พูด แต่ก็น่าจะรังเกียจฉัน หลวงพี่ฟางเจิ้ง ท่านว่าฉันมีชีวิตต่อไปจะยังมีความหมายอะไร?”
ฟางเจิ้งกล่าว “เจี่ยงซงไม่ได้ไปจากสีกา นั่นหมายความว่าเขารักสีกาเสมอมา อย่างน้อยก็สีกาในอดีต นั่นคือตัวสีกาที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ยิ
