้มราวกับดอกไม้ ไม่ใช่สีกาในตอนนี้ สีกาอยากได้รับความรักจากเขาก็แค่เปลี่ยนกลับไปเท่านั้น”
“เปลี่ยนกลับไป? มัน…ยากเกินไป” หวงเกาหลันพูด
“สีกาดูก้อนหินนั่น ถ้าผลักมันขึ้นเขาได้ อาตมาจะช่วยสีกาเปลี่ยน ตกลงไหม?” ฟางเจิ้งถาม พลันชี้ไปยังหินใต้ยอดเขาไกลๆ
หวงเกาหลันมองหินก้อนใหญ่สูงเท่าตัวคนนั้นพลางส่ายหน้ารัวๆ “ใหญ่เกินไป ฉันไม่มีทางผลักขึ้นไปได้หรอก”
“ไม่ลองดูจะรู้ได้ยังไงว่าไหวไหม? พูดอีกอย่างคือสีกาไม่คิดแม้แต่จะลองเพื่อเจี่ยงซงเลยเหรอ?” ฟางเจิ้งถาม
หวงเกาหลันตะลึงงัน เธอกัดฟันวิ่งไป ทุ่มแรงผลักหินใหญ่ ผลคือออกแรงจนหมดแรงแล้ว หินก็กลิ้งไปข้างหน้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่หวงเกาหลันยังไม่สิ้นหวัง ในทางตรงข้ามกลับมีความหวังขึ้นมา “ผลักขยับได้!”
หวงเกาหลันผลักสุดชีวิต ในหัวมีเพียงความคิดเดียวคือ จะต้องทำให้สำเร็จเพื่อเจี่ยงซง! ไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน เธอผลักหินก้อนใหญ่ขึ้นยอดเขาไปทีละนิดๆ ผลักไม่ขยับก็จะหยุดใต้หินใหญ่ สายลมพัดผ่านฝนตกชุ่มกาย ฟ้าผ่าก็ไม่หวั่น จนในที่สุดก็ผลักหินไปจนถึงยอดเขาได้ในปีที่สิบ
หวงเกาหลันพูดด้วยความตื่นเต้น “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ฉันทำได้แล้ว ท่านต้องช่วยฉันนะ! ช่วยฉันเปลี่ยนตัวเองให้ได้?”
แต่ฟางเจิ้งที่ยืนอยู่บนภูเขาถามกลับ “ผลักหินก้อนใหญ่ขนาดนี้ขึ้นมาได้ กับแค่เปลี่ยนแปลงตัวเองเท่านั้น มันยากมากเหรอ? คิดดูว่าสีกาผลักหินใหญ่ขึ้นมาเพื่ออะไร แล้วค่อยตอบอาตมา”
หวงเกาหลัน
