งงงัน ตรึกตรองถึงเหตุผลที่เธอมีความมั่นใจแน่วแน่ตลอดสิบปีมานี้โดยละเอียด มีเพียงอย่างเดียวคืออยากให้เจี่ยงซงรักเธออีกครั้ง เพราะเธอรักเขา! ถ้าอย่างนั้นวางทุกอย่างลงเพื่อเขา แล้วเปลี่ยนตัวเอง จะทำไม่ไหวจริงๆ เหรอ?
การคิดครั้งนี้ใช้เวลาหนึ่งปี ดวงตะวันขึ้นฟ้า ดวงจันทร์ลาลับ ดอกไม้เบ่งบาน
ชั่วขณะที่หวงเกาหลันสับสนก็เข้าสู่ใบไม้ผลิ หิมะละลาย ดอกไม้ดอกหนึ่งบานอีกครั้ง
พลันปรากฏร่างเงาหนึ่งขึ้นตรงหน้า นั่นคือฟางเจิ้งในสีขาวไร้จุดด่างพร้อย ยิ้มเหมือนแสงตะวัน
ฟางเจิ้งลูบดอกไม้เบาๆ “เมื่อปีก่อนมันโรยรา ในตอนนั้นมันอัปลักษณ์ ในปีนี้มันเบ่งบานอีกครั้งแล้ว งามเหมือนในอดีต แต่ความงามนี้จะต้องผ่านหน้าหนาวไปให้ได้…”
หวงเกาหลันได้ยินดังนั้น ดวงตาเปล่งประกายในฉับพลัน ลุกขึ้นยืนเอาหัวโขกให้ฟางเจิ้งสามครั้ง “ขอบคุณมากค่ะไต้ซือ ฉันเข้าใจแล้ว ขอแค่เปลี่ยนตัวเองกลับไปได้ ฉันจะยอมสารภาพผิด ชดใช้กรรมชั่วในตัวฉัน ฉันจะให้พี่ซงเห็นฉันในแบบที่สมบูรณ์แบบที่สุด พวกเราจะอยู่ด้วยกันไปชั่วชีวิต ฉันไม่อยากให้เราจากโลกนี้ไปด้วยความเสียดาย เพื่อเขาและฉัน และก็เพื่อเว่ยซูเฉียว”
พูดจบ หวงเกาหลันแย้มยิ้ม
ฟางเจิ้งก็ยิ้มเช่นกัน ก่อนเงยหน้ามองฟ้า เอ่ยว่า “ฟ้าร้องแล้ว”
หวงเกาหลันเงยหน้าตาม เพียงได้ยินเสียงดังสนั่นก็พลันตกใจตื่น ข้างหูได้ยินเสียงเคาะมู่อวี๋กับเสียงสวด ทุกอย่างตรงหน้าหายไป เหลือเพียงอุโบสถรวมถึงป้ายหมื่นพุทธ
