้ พี่เถียนเหยี่ย จากนี้ฉันจะเป็นอาหลันเมื่อยี่สิบปีก่อน ไม่ใช่หวงเกาหลันคนพาลอย่างตอนนี้ ฉันจะเป็นคนใหม่ เอาทุกอย่างของฉันคืนมา” หวงเกาหลันยิ้มเอ่ย
หวงเกาผิง หวงเกาอวี่ ติงเชี่ยน และเถียนเหยี่ยงุนงง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทว่าหวงเกาผิงกลับยิ้ม กอดหวงเกาหลันทั้งน้ำตาไหลพราก ทั้งยังหัวเราะเสียงดัง “อาหลัน เธอเข้าใจแล้วเหรอ พี่รอคำนี้มายี่สิบปีแล้ว! ยี่สิบปีที่พี่เป็นอันธพาลตามตูดเธอ แปดหมู่บ้านสิบลี้มองพี่เป็นคนเสเพลกันหมด แต่พี่ไม่เสียใจหรอกนะ เธอดีขึ้นพี่ก็ดีใจ…จากนี้พวกเราจะกลับตัวด้วยกัน”
หวงเกาหลันร้องไห้เช่นกัน…
หวงเกาอวี่ร้องไห้ตาม ติงเชี่ยนก็ร้อง ส่วนเถียนเหยี่ยทำหน้ามึนงง
ครอบครัวนี้ลงเขามา กลับไปในหมู่บ้าน หวงเกาหลันโทรศัพท์หาเจี่ยงซง แต่เจี่ยงซงที่รับจ้างทำงานอยู่รับสายแล้วไม่พูดไม่จา วางสายหนีไปเลย
“เจี่ยงซงนายจะไปไหน? จะบอกให้นะ ถ้านายกล้าทิ้งงานก็อย่าหวังเงินเดือนเดือนนี้เลย! ฉันจะเอาไปซื้อบุหรี่แจกให้หมด!” หัวหน้าคนงานตะโกนหยอกล้อ
“ไม่เอาแล้ว! ฮ่าๆ…ไม่เอาแล้ว! ไม่เอาอะไรทั้งนั้น!” เจี่ยงซงหัวเราะเสียงดังพลางวิ่งไปสุดชีวิต
