หวงเกาหลันตาเปล่งประกาย ไม่ได้ชักมือที่ยกขึ้นกลับ แต่ทุบลงไปเลย ด้วยอยากจะสั่งสอนเณรสารเลวนี่สักหน่อย
กลับกลายเป็นว่าหลวงจีนยืนอยู่ไม่ไกล เป็นหมาป่าที่ออกมาก่อน ทำเอาหวงเกาหลันตกใจจนถอยไป ร้องโวยลั่น “ฟางเจิ้ง แกจะทำอะไร? จะปล่อยหมาป่ามากัดคนอื่นเหรอ?”
ฟางเจิ้งชำเลืองมองหวงเกาหลันแวบหนึ่ง เลิกคิ้วขึ้น ตะโกนว่า “หวงเกาหลัน สีการู้สำนึกรึยัง?!”
เดิมทีในใจหวงเกาหลันก็กลัวอยู่แล้ว พอประตูใหญ่เปิดออก หมาป่าเดียวดายเดินอยู่ข้างหน้า ยิ่งทำให้เธอตกใจจนขวัญหาย ฟางเจิ้งยืนอยู่ใต้ต้นโพธิ์ สวมจีวรขาวดั่งพระพุทธรูปยิ่งใหญ่ ใบหน้าเคร่งขรึมและเข้มงวด ราวกับพระพุทธองค์ตัวจริง! ตะโกนเสียงดังครั้งหนึ่งเหมือนลงมาเยือนจากสวรรค์!
หวงเกาหลันขาอ่อน คุกเข่าลงกับพื้น แต่เธอรู้สึกว่านี่ไม่ถูกต้อง จึงคิดจะลุกขึ้นยืน
ตอนแรกฟางเจิ้งแค่จะหยั่งเชิงดุ แต่ไม่นึกเลยว่าจะทำสำเร็จ รู้ว่าบนตัวหวงเกาหลันมีปัญหาตามคาด จึงแค่นเสียงหึ “หวงเกาหลัน สีการู้ไหมว่าทำไมตัวเองถึงไม่ตั้งครรภ์?”
ตอนที่ฟางเจิ้งบอกว่าคนกระทำสวรรค์กำลังมองนั้น เธอคาดเดาได้เล็กน้อยแล้ว แต่ก็ยังคิดว่านั่นเป็นคำพูดไร้สาระ โลกนี้จะมีเทพจริงๆ ที่ไหน? เธอคิดว่าคนที่มาขอลูกได้เหล่านั้นกินสูตรยาลับที่ฟางเจิ้งให้ก็เท่านั้น หลักๆ ที่มาหาเรื่องครั้งนี้ก็เพื่อสูตรยาลับ แต่ต่อมากลับเปลี่ยนไป เธออยากรู้ว่าหลวงจีนนี่รู้เรื่องเกี่ยวกับเธอมากน้อยแค่ไหน หรือเพียงแค่ขู
