เป็นหิน ข้อมูลทุกอย่างจะหายไป ไม่มีวันได้กลับมาอีก ความอดทนฉันมีขีดจำกัด รีบตัดสินใจให้เร็วหน่อยแล้วกัน ขอเตือนด้วยความหวังดี ตอนนี้มือถือแกนอกจากคุยกับฉันแล้วจะควบคุมอย่างอื่นไม่ได้”
“ไวรัส?” ฟางเจิ้งตกใจ แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินศัพท์ระดับสูงแบบนี้มาก่อน แต่เขากดเครื่องหมาย X ตรงมุมขวาบนอย่างไม่เชื่อ จากนั้น…
“พวกต้มตุ๋นจริงๆ ไหนว่าควบคุมไม่ได้ นี่ก็ควบคุมได้นี่?” ฟางเจิ้งส่ายหน้า ดูหน้าเว็บอื่นๆ อย่างไม่เชื่อ ก่อนเก็บมือถือ เรียกลิงให้เตรียมมากินข้าว
พอลิงได้ยินว่าจะกินข้าวก็โยนไม้กวาดทิ้งแล้ววิ่งกลับมาทันที หมาป่าเดียวดายกับกระรอกวิ่งมารอข้างโต๊ะ ไม่ได้กินข้าวผลึกมาสองวัน แต่ละตัวหิวตะกละจนน้ำลายไหลยืด กระรอกลูบหนังท้องป่องตัวเอง ทำหน้าว่าฉันหิวจนผอมลงแล้ว…
ฟางเจิ้งก็หิวเหมือนกัน เขาเปิดฝาหม้อ กินข้าวก่อนหนึ่งคำ สัมผัสถึงกลิ่นหอมข้าวเต็มปาก หยีตาอย่างมีความสุข คนขาดข้าวไม่ได้จริงๆ
ด้านนี้ฟางเจิ้งพาหมาป่าเดียวดาย ลิงและกระรอกกินกันอย่างสุดฟิน
ทางด้านลูก้ากับสมิธนั่งยองหน้าคอมพิวเตอร์อยู่นาน
“เวรเอ๊ย แม่งทำอะไรอยู่วะ? หรือไม่อยากได้มือถือแล้ว? เราคงต้องสั่งสอนมันหน่อย ให้มือถือมันเป็นหิน!” ลูก้าบ่นพลางออกคำสั่งลบ เตรียมทำลายข้อมูลทุกอย่างในมือถือฟางเจิ้ง
ทว่า…
“เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นวะ?” ลูก้าพบสิ่งที่น่าตกใจ ไวรัสถามเขาว่าจะบุกรุกมือถือเครื่องนี้ไหม!
“ลูก้า มิน่ามันถึงไม่สนใจนาย นายยังไม
