ดายกับลิงกำลังนั่งยองอยู่ ไม่รู้กำลังทำอะไร พอเห็นฟางเจิ้งก็หลบไปข้างๆ
“พวกนายสองคนมานี่ ทำอะไรไว้ยังคิดจะหลบอีก?” ฟางเจิ้งต่อว่า
เจ้าสองตัวนี้ตามมาอย่างเหงาหงอย
หลี่เสวี่ยอิงเห็นปฏิกิริยาของสัตว์สองตัวนี้ก็นึกแปลกใจกว่าเดิม สัตว์นี่มีสติปัญญา!
ฟางเจิ้งเปิดประตูใหญ่กุฏิ พาหลี่เสวี่ยอิงมาที่หน้าตู้เสื้อผ้า “สีกาเปิดดู”
หลี่เสวี่ยอิงพยักหน้า พอเปิดตู้เสื้อผ้าถึงกับผงะ!
ฟางเจิ้งยิ้มเจื่อนๆ “น่าจะอยู่ในนี้หมดเลยใช่ไหม”
“นี่…หลวงพี่ฟางเจิ้ง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?” หลี่เสวี่ยอิงมองฟางเจิ้งอย่างไม่กล้าเชื่อสายตา เธอมองยังไงฟางเจิ้งก็ไม่เหมือนพวกหื่นกาม หรือว่าจะมองพลาดไป? อีกฝ่ายเป็นหมาป่าที่คลุมด้วยหนังแกะ?
ฟางเจิ้งชี้ลิงบนพื้น “เจ้านี่ขโมยจนเป็นนิสัย อาตมาไม่นึกเลยว่าครั้งนี้มันจะลงมือกับพวกโยม”
หลี่เสวี่ยอิงมองลิงที่ปิดหน้า อายจนกระดกก้นขึ้น สีหน้าเธอดูแปลกใจอย่างยิ่ง “ลิง ขโมยชุดชั้นใน? นี่…” หลี่เสวี่ยอิงรู้สึกคิดไม่ทัน ลิงรู้จักขโมยชุดชั้นในด้วย?
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “ไม่ใช่แค่มัน แต่เป็นพวกมันสามตัว”
หมาป่าเดียวดายนอนหมอบบนพื้น เอากรงเล็บปิดหน้า น่าขายหน้า…
กระรอกเอาหัวมุดเข้าไปในขนยาวๆ ของหมาป่าเดียวดาย
หลี่เสวี่ยอิงมองเจ้าสามตัวนี้ที่ประหนึ่งคนพร้อมเอ่ยอย่างเหลือเชื่อ “หลวงพี่ฟางเจิ้ง บอกความจริงมาเถอะ นี่…มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ แล้วก็ทำไมพวกมัน…ถึงเหมือนเข้าใจคำพูดท่านเลยล่ะ?”
ฟางเ
