จิ้งยิ้มน้อยๆ “เจ้าสามตัวน้อยนี่ฉลาด พวกมันเข้าใจความหมายของอาตมา และก็เข้าใจความหมายของสีกา ไม่เชื่อก็ลองสื่อสารกับพวกมันดู” พูดจบฟางเจิ้งก็เดินออกไป
หลี่เสวี่ยอิงเห็นแบบนั้นจึงยิ้มบางๆ เธอรู้ว่าฟางเจิ้งเลี่ยงการสงสัย เขาอยู่ที่นี่จะพิสูจน์ว่าเจ้าสามตัวนี้ฉลาดได้ยังไง? บางทีเขาอาจจะแอบชี้นำอยู่ก็ได้
หลี่เสวี่ยอิงสูดลมหายใจเข้าลึก มองเจ้าสามตัวน้อยตรงหน้า พูดไปหลายประโยค แต่เจ้าสามตัวนี้ส่งสายตามึนงงให้ เธอจึงวาดมือ ผลคือลิงคึกคักขึ้นมา วาดมือตอบ เธอพบสิ่งที่น่าตกใจคือลิงสื่อสารกับเธอได้จริงๆ
หมาป่ากับกระรอกก็เหมือนกัน ขอแค่เธอวาดมือเข้าใจ โดยพื้นฐานพวกมันจะเข้าใจเล็กน้อย ทั้งยังโต้กลับ…ดังนั้นหลี่เสวี่ยอิงจึงเล่นสนุก ถามว่าทำไมพวกมันถึงขโมยชุดชั้นใน
ลิงหยิบชุดชั้นในขึ้นมาสวมที่หัว วาดมืออธิบายว่ามันสบาย หอม…
กระรอกห่อเป็นผ้าคลุมหัว อบอุ่น
หมาป่าสื่อว่ามันถูกลากไปใช้แรงงานเฉยๆ…
หลี่เสวี่ยอิงหัวเราะ ยิ่งคุยยิ่งชอบ เลยนั่งคุยกับเจ้าสามตัวนี้ไม่ยอมออกไป
ฟางเจิ้งรออยู่ข้างนอกนานมาก ได้ยินเสียงหัวเราะจากข้างในไม่หยุด ไม่เห็นหลี่เสวี่ยอิงออกมา แต่เขาก็วางใจ คุยกันแบบนี้คงจะไม่เกี่ยวอะไรกับเขาแล้ว ทำให้เรื่องมันชัดเจนก็พอ เขากำลังตรึกตรองอยู่ว่าจะชดใช้ยังไงดี ชุดชั้นในเยอะขนาดนี้น่าจะไม่ถูก แต่เขามีเงินเหรอ?
นึกถึงเงิน ฟางเจิ้งน้ำตานองหน้าโดยพลัน เดาว่าเขาคงเป็นนักบวชที่ยากจนที่สุดในประวั
