หลี่เสวี่ยอิงเงยหน้ามองกระรอกน้อยบิดก้นอ้วนกลมมุดเข้าไปในกระถางดอกไม้พลางหัวเราะร่าเริง เธอรู้สึกว่าทุกอย่างในวัดนี้จะมีสติปัญญา อีกทั้งทุกอย่างยังสบายๆ เงียบสงบและเป็นมงคล ประหนึ่งไม่มีภาระใดๆ ร่างกายเบาสบายราวกับจะลอยขึ้น ความรู้สึกนี้ดีสุดๆ ไปเลย!
แต่ต่อมารอยยิ้มหลี่เสวี่ยอิงแข็งค้าง
เห็นสายรัดขอบลายดอกตูมสีขาวแลบออกมาจากริมกระถางดอกไม้ ด้านบนยังมีตัวอักษรภาษาอังกฤษอีกหลายตัว เป็นสีทองดูเด่นตามากภายใต้แสงตะวัน เธอเห็นชัดว่านั่นเป็นตัวอักษรใหญ่สามตัว LXY!
หลี่เสวี่ยอิงหน้ามืดทะมึน สายรัดแบบนี้ อักษรแบบนี้ นี่มันเสื้อในที่เธอเชิญปรมาจารย์ด้านเสื้อผ้าระดับนานาชาติให้ตัดให้เธอ! แม้โลกจะกว้างใหญ่ แต่ก็มีเพียงชิ้นเดียว!
แต่ทำไมเสื้อในถึงไปอยู่ในรังกระรอกได้?
ขณะที่เธอสงสัยนั้น มีกรงเล็บอ้วนๆ ยื่นออกมา ดึงสายรัดนั่นกลับไป จากนั้นยื่นหัวออกมาจากในกระถางดอกไม้อย่างเจ้าเล่ห์ มองไปรอบๆ ด้วยความตระหนกเล็กน้อย แถมยังมองหลี่เสวี่ยอิงอย่างเลวทราม
พอเห็นหลี่เสวี่ยอิงทำหน้าแปลกๆ ดวงตาเล็กมองบน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนปีนลงมาจากลำต้น แล้ววางเมล็ดสนสามเมล็ดตรงหน้าหลี่เสวี่ยอิง
หลี่เสวี่ยอิงเก็บเมล็ดสนไป จ้องกระรอกน้อยพลางสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเค้นรอยยิ้มน้อยๆ “เจ้าตัวเล็ก ในรังนายมีของของฉันใช่ไหม?”
แน่นอนว่ากระรอกไม่เข้าใจว่าหลี่เสวี่ยอิงพูดอะไร เห็นหลี่เสวี่ยอิงยิ้มจึงคิดว่าไม่เป็นไร ก่อนหย่อนก
