้นนั่งบนบ่าเธอ กินสาหร่ายทะเลอย่างปลื้มอกปลื้มใจ…
หลี่เสวี่ยอิงเห็นกระรอกไม่ให้ความร่วมมือแบบนี้ก็รู้ว่าตนคิดมากไป กระรอกไม่ใช่คน ฟังภาษาคนไม่เข้าใจ แต่หลี่เสวี่ยอิงยังไม่ยอม วางกระรอกลง บิดแขน บิดมือเตรียมปีนต้นไม้! เธออยากเห็นว่าในรังกระรอกใช่เสื้อในของเธอไหม!
กระรอกเห็นท่าไม่ดีจึงวิ่งไปหาฟางเจิ้ง
ตอนนี้เองฟางเจิ้งกำลังกลัดกลุ้มอยู่ว่าจะแก้ปัญหากางเกงในเหล่านี้ยังไง! ทิ้ง? ข้างนอกมีคน คงไม่ดีนักถ้าจะทำลายของโจร! ตนเก็บไว้ใส่? เดาว่าคงถูกฟ้าผ่าตาย…ขุดหลุมฝัง? นี่เป็นความคิดที่ดี แต่ว่าต้องรอตอนเย็นก่อน ที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่สบายใจ ไม่ได้เป็นคนขโมยแล้วจะกลัวอะไร? คิดไปคิดมาก็รู้ว่าตนไม่ได้กลัว แต่อายที่จะเผชิญหน้า!
“เฮ้อ ยังไงก็ไม่ใช่มือโปร หนังหน้าบางเกินไป” ฟางเจิ้งยิ้มแห้งๆ
ทันใดนั้นเองมีสายลมผ่านมาข้างหลัง ตามด้วยขากางเกงรัดตัว ร่างอ้วนๆ ของกระรอกขยับขึ้นมาบนบ่าเขา จากนั้นวาดกรงเล็บๆ เล็กๆ ส่งเสียงร้องจี๊ดๆ ไม่หยุด
“แหม ดูท่านายคงจะกินอย่างอิ่มหนำ…อะไรนะ? เธอกำลังปีนต้นไม้ไปรังนาย?” ฟางเจิ้งร้อนใจแล้ว รีบวิ่งออกไป แต่ต้องตะลึงค้าง
ไม่รู้ว่าหลี่เสวี่ยอิงเอาความสามารถมาจากไหน เธอปีนต้นไม้จริงๆ นั่งอยู่บนกิ่งไม้ ควักเสื้อในลายดอกไม้สีขาวออกมาจากในรังกระรอก!
ฟางเจิ้งปิดหน้า จบเห่แล้ว ขายหน้าจนหมดสิ้นแล้ว…เขายกเท้าเตรียมจะหายวับไป เขาตัดสินใจแล้วว่าจะทำเป็นมองไม่เห็น!
แต่ว่า…
“หลวง
