่เข้ากับฉากแน่นอน!
ทว่าวินาทีที่พวกเขามองฟางเจิ้งกลับตาค้างกันหมด
เห็นฟางเจิ้งหน้าเศร้าโศก ส่วนลึกในแววตามีความเจ็บปวดที่ยากจะสะกดไว้ ในความเศร้ากลับแฝงไว้ด้วยความเวทนา ในความโศกมีเสียงถอนหายใจ เดินทีละก้าวจะสั่นๆ เหมือนกับแบกรับความเจ็บปวดอย่างยิ่งไว้! เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทุกคนมองไปที่แววตาเขาโดยไม่รู้ตัว รู้สึกปวดใจตามๆ กันไป แทบจะร้องไห้!
“โคตรอิน พระเจ้า…” อวี๋กว่างเจ๋อเหมือนเห็นสัตว์ประหลาด
เขาจะรู้ได้ยังไงว่าฟางเจิ้งศึกษาพระธรรมทุกคืนวัน กินข้าวผลึกทุกวัน ดื่มน้ำบริสุทธิ์ทุกวัน กลิ่นอายพุทธค่อยๆ กล่อมเกลา การตระหนักสูงสุด คนอื่นเข้าฉากยาก แต่สำหรับเขาแล้วง่ายมาก ที่สำคัญที่สุดคือการขยายผลจากจีวรขาวจันทร์ มันเสริมจุดอ่อนที่เขามีทักษะการแสดงไม่พอไว้ทั้งหมด แถมยังขยายอารมณ์ความรู้สึกเขาออกมา ส่งผลให้ทุกคนอินไปด้วย
ฟางเจิ้งเคาะมู่อวี๋ด้วยมือสั่นๆ เสียงมู่อวี๋ก็สั่นเช่นกัน สั่นจนจิตใจทุกคนสั่นไหวตาม
ตอนนี้เองฟางเจิ้งเอ่ยขึ้น เขาลืมบทไปนานแล้ว ในแววตามีเพียงวิญญาณวีรชนบนผืนดิน “อาตมาจะส่งทุกท่าน จะได้ไม่เหงาบนเส้นทางแดนสุขาวดี อมิตาพุทธ!”
“ผู้กำกับเขาเพิ่มบท…” เหล่าเถาจะเตือนอวี๋กว่างเจ๋อ
อวี๋กว่างเจ๋อถอดหมวกออก ปิดปากเหล่าเถาไว้โดยไม่มองให้เขาหุบปาก ฉากยอดเยี่ยมแบบนี้ เขาไม่อยากละสายตาแม้แต่นิดเดียว!
ฮวามู่หลันที่นอนตายตาไม่หลับอยู่บนพื้นเห็นฟางเจิ้งเดินมาทีละก้าว เดินไปพลางสวด
