มนต์ไปพลาง จากนั้นวางมู่อวี๋ลง พลิกศพทหารทีละคน จัดระเบียบเสื้อผ้าอย่างจริงจัง ในใจเธอเต็มไปด้วยความตกใจ ‘ตัวประหลาดจริงๆ! แสดงครั้งแรกก็ดีขนาดนี้…เขาไม่ควรเป็นนักบวชจริงๆ…’
ฟางเจิ้งไม่รู้ว่าทุกคนรู้สึกยังไง เขาปวดใจแทนคนที่ตายไปจริงๆ ตั้งแต่เล็กจนโตเขาเคารพทหารมากที่สุด ทุกครั้งที่เห็นข่าวอัคคีภัย เห็นข่าวพนักงานดับเพลิงลุยเข้าไปในไฟแล้วกอดถังแก๊สพ่นไฟออกมา ทุกครั้งที่เห็นตำรวจใช้ร่างกายหลอมรวมกันเป็นกำแพงเมืองจีนอุดน้ำในอุทกภัยครั้งใหญ่ ทุกครั้งที่เห็นแผ่นดินไหวแล้วตำรวจขุดหินมือเปล่ากันจนเลือดเต็มมือ เหนื่อยจนนอนแผ่บนพื้นนั้น เขาจะไม่ไหว อยากจะร้องไห้
น่าเสียดายเขาไม่มีโอกาสได้เห็นวีรบุรุษในใจ แต่ก็ได้เห็นในการถ่ายหนังครั้งนี้ เขาไม่สนใจว่าทุกอย่างตรงหน้าเป็นของจริงหรือปลอม เขารู้เพียงว่าคนเหล่านี้ตายเพื่อปกป้องชาวบ้าน คนเหล่านี้คือวีรบุรุษ วีรบุรุษเหล่านี้จะฝังกระดูกต่างถิ่นด้วยเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยแบบนี้ไม่ได้ แบบนี้จะถือว่าเป็นคนชั่ว! เขาต้องให้พวกเขาเดินบนเส้นทางอย่างมีเกียรติ ต้องส่งพวกเขาไปยังแดนสุขาวดี ไม่ต้องเจ็บปวดอีก!
ในใจฟางเจิ้งกำลังหลั่งน้ำตา คนกำลังร้องไห้ แต่ยังสวดมนต์กษิติครรภ์โพธิสัตว์สูตรไม่แม่น ทุกตัวอักษร ทุกเสียงยากมาก นี่คือการส่งคนจากใจจริง สวดมนต์จะพลาดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะไปถึงแดนสุขาวดียาก เมื่อฟางเจิ้งสวด ทุกคนต่างถูกฟางเจิ้งชักนำ ยากจะสะกดความเจ็บปวดไม
