เรื่องราวคร่าวๆ เป็นอย่างนี้ แต่มีใส่ช่วงหนึ่งในบทด้วย ฮวามู่หลันเป็นกองนำหน่วยสอดแนมกับเหล่าสหายเข้าไปในเขาเหอหลัน[1]ด้วยกัน แต่เจอเข้ากับผู้ลี้ภัยที่ลักลอบหนีจากทางเหนือมาใต้กำลังถูกเผ่าโหรวหรานไล่ล่า เพื่อปกป้องชาวบ้านเหล่านี้ ฮวามู่หลันกับนักรบทุกคนจึงทำสงครามอาบเลือด ฆ่าเผ่าโหรวหรานทั้งหมด ขณะเดียวกันคนฝ่ายตนก็ตายหมดเช่นกัน ฮวามู่หลันบาดเจ็บสาหัส หมดสติไป
หลวงจีนที่พักอยู่ในอารามใกล้ๆ ได้ยินเสียงเข่นฆ่าทางนี้เลยรีบมา พอได้ฟังคำบอกเล่าจากชาวบ้านแล้วก็ซาบซึ้งใจกว่าเดิม เขาไปถึงสนามรบก็พบว่าช้าไปหนึ่งก้าว คนตายหมดแล้ว มองศพเกลื่อนพื้นด้วยความเศร้ารันทด จึงสวดมนต์ชั้นยอด ขณะเดียวกันยังจัดระเบียบชุดให้ทุกคน แต่พบว่าฮวามู่หลันยังไม่ตายเลยพากลับไปรักษาที่อาราม
เรื่องราวตอนนี้สั้นมาก แต่ฉากที่สำคัญคือศพเกลื่อนพื้น เขาเข้ามาฝังศพให้ทหารทุกคน แทบจะไม่มีบทพูดอะไรเลย…
ฟางเจิ้งอ่านเสร็จก็ถอนหายใจโล่งอก ถือว่าพอเข้าใจเรื่องตอนนี้คร่าวๆ ขณะเดียวกันก็รู้ว่าตนควรทำอะไร ถ้าเป็นบทง่ายแบบนี้เขาแสดงได้อยู่ ไม่อย่างนั้นถ้ามีบทพูดมาเป็นกองเขาคงไม่ไหวจริงๆ ไม่รู้ว่าจะแสดงยังไงเลย
นี่เป็นเพราะว่าฟางเจิ้งไม่เข้าใจการแสดง ฉากนี้ดูเหมือนง่าย แต่มีความยากในนั้นไม่น้อย การส่งคนตายด้วยความกรุณาฟ้าเวทนาคนและความเจ็บปวดกับจะแสดงเป็นพระอาจารย์ยังไง นี่ต่างหากที่ยาก ไม่อย่างนั้นอวี๋กว่างเจ๋อคงไม่ต้องหานักแสดงอา
