งจ้าว เกิดเรื่องแบบนี้จริงๆ เหรอครับ”
“ซ่งเหล่าไม่อยู่ คุณบอกผมมาเถอะ วันนี้จะแสดงยังไง? พวกเรามาไกลนะ จะให้ดูอะไร? เที่ยวชมภูเขา?” หูเซี่ยวพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ช่างเถอะ พูดกับคุณไปก็ไม่มีประโยชน์ พาพวกเราไปพบผู้กำกับอวี๋กับเสวี่ยอิง” จ้าวหงเสียงกล่าว
เหล่าเถายิ้มแห้งๆ รู้ว่าคำพูดตนอาจจะใช้ไม่ได้ คนที่จะให้สองคนนี้ยอมลดฐานะมาฟังได้ในกองถ่ายนี้มีแค่ผู้กำกับอวี๋กับหลี่เสวี่ยอิงเท่านั้น วงการภาพยนตร์จีนจะมีผู้กำกับเป็นหัวใจสำคัญ ฝ่ายลงทุนจะต้องยืนอยู่ข้างๆ ในวงการ มิหนำซ้ำด้วยชื่อเสียงผู้กำกับสมัยใหม่อันดับหนึ่งอย่างอวี๋กว่างเจ๋อ! ไม่ว่าฝ่ายลงทุกจากไหนก็ต้องปฏิบัติด้วยความเคารพ ส่วนหลี่เสวี่ยอิงเป็นนักแสดงนานาชาติ ไม่มีใครไม่ให้เกียรติเธอ
จริงดังว่า หลังจากสองคนนี้เดินไปพบอวี๋กว่างเจ๋อด้วยใบหน้าเย็นยะเยือกแล้ว ก็เหมือนกับฟ้าหลังฝน เมฆดำหายไป เดินเข้าไปใกล้ด้วยรอยยิ้ม ซ้ำหัวเราะเสียงดัง “ผู้กำกับ ไม่ได้เจอกันนานนะครับ ฮ่าๆ…”
“ผู้กำกับ ช่วงนี้สุขภาพเป็นยังไงบ้างครับ? เร็วๆ นี้ผมได้เหล้าดีมาอีกสองขวด หาเวลาไปดื่มกันไหมครับ?”
เหล่าเถาได้ยินแบบนั้นก็มองบน คนกับคนเทียบกันไม่ได้จริงๆ ไปเศร้าใจอีกด้านดีกว่า
“พวกคุณสองคนอย่ามาหัวเราะกันเลยนะ หัวหน้าพวกคุณให้มาเยาะเย้ยกันล่ะสิท่า?” อวี๋กว่างเจ๋อพูดยิ้มๆ
สองคนได้ยินดังนั้นก็อึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจ้าวหงเสียงพูดอย่างเป็นกันเอง “ผู้กำกับอวี๋ คุณรู้หรื
