คือการต่อต้านสงคราม ไม่ว่าจะยุคโบราณหรือปัจจุบัน สงครามอนาถเสมอ คนที่บาดเจ็บคือประชาชน…ความคิดแบบนี้ชอบธรรม ฟางเจิ้งเลยวางใจได้
ฟางเจิ้งคิดในใจ ‘นี่ถือว่าสร้างบุญกุศลล่ะนะ’
อีกด้าน นักแสดงหมู่กลุ่มใหญ่ถูกดึงกลับไปซ้อม คนนี้ตายตรงไหน คนนั้นตายตรงไหน ภายใต้การช่วยเหลือของนักแสดงรุ่นเก๋าจึงจัดวางตำแหน่งได้อย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเป็นไปตามลำดับขั้นตอน
ขณะเดียวกันมีรถหรูแล่นเข้ามาในหมู่บ้านทีละคัน
ถานจวี่กั๋วกับนักบัญชีหยางผิงรับผิดชอบดูแลในหมู่บ้าน เลยนำรถเข้าไปในสนามกีฬาโรงเรียนอนุบาล จากนั้นพาผู้ชายสวมสูทรองเท้าหนังหลายคนเดินขึ้นเขาไป เพียงแต่ว่าคนพวกนี้มีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เหมือนมีความในใจ
ถานจวี่กั๋วชวนคุยหลายครั้งก็ไม่ตอบ เขาเลยขี้เกียจจะสนใจ กลุ่มคนเดินกันไปเงียบๆ แบบนี้จนถึงยอดเขา
เหล่าเถารออยู่บนยอดเขา พอเจอหน้าแล้วก็ยิ้ม “ท่านรองหู ท่านรองจ้าว พวกคุณมากันแล้ว เชิญข้างในครับ”
“เถาเฉิน ผมได้ยินมาว่ากองถ่ายพวกคุณมีปัญหาเหรอ?” ชายร่างท้วม สวมแว่นตาขอบทองถาม
“เปล่านี่ครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เหล่าเถางงนิดๆ
“เอาล่ะเถาเฉิน ไม่ต้องแกล้งหรอก พวกเราได้ยินมาว่านักแสดงอาวุโสอาจารย์ซ่งเฟิงกู่เข้าโรงพยาบาลไม่ใช่รึไง?” ชายอีกคนสวมเสื้อผ้าค่อนข้างสบายๆ แต่เอกลักษณ์เฉพาะไม่ด้อยไปกว่าท่านรองหูเลย
เหล่าเถาได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไป ก่อนฝากความคิดถึงไปถึงโคตรตระกูลของคนที่เผยความลับ ทว่าปากกลับว่า “ท่านรอ
