วกชาวบ้านได้ประโยชน์กันไม่น้อย บางทีเงินอาจไม่เยอะ แต่ขอแค่มีรายรับทุกคนก็ดีใจแล้ว โดยเฉพาะการแสดงหมู่ครั้งนี้ได้ค่าตัวคนละร้อยหยวนเลย ในหมู่บ้านนี่ไม่ถือว่าไม่น้อย ทำให้ชาวบ้านร่ำรวยกัน นี่ก็เป็นคำสาบานตอนที่เขาเลือกเป็นผู้ใหญ่บ้าน ตอนนี้เดินก้าวแรกในหมื่นลี้ เขาย่อมดีใจ
ฟางเจิ้งยิ้ม “ก็ถูก เห็นทุกคนมีความสุขขนาดนี้อาตมาชักอยากรู้แล้วว่าจะถ่ายหนังกันยังไง”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไปดูเถอะ แค่เก็บเป็นความลับไม่บอกข้างนอกน่าจะไม่มีปัญหา” หวังโอ้วกุ้ยตอบ
ฟางเจิ้งสนใจจริงๆ เลยให้หมาป่าเดียวดายเฝ้าวัด ลิงกวาดใบไม้ ส่วนตนตามทุกคนออกไปดู
ทุกคนร่าเริ่ง แต่มีคนปวดหัว
ผู้กำกับอวี๋มองกลุ่มนักแสดงที่ไม่มีคุณสมบัติแม้แต่นิดด้วยความจำใจ ช่วยไม่ได้ ดันอยากเพิ่มหน่วยกล้าตายอย่างกะทันหัน นักแสดงไม่พอ เลยได้แต่เชิญชาวบ้านมา
คิดถึงตรงนี้ ผู้กำกับอวี๋ยืนอยู่บนที่สูง ถือโทรโข่งตะโกนว่า “พี่น้องทุกท่าน ทุกคนเงียบหน่อย อีกเดี๋ยวจะมีคนบอกว่าพวกคุณต้องถ่ายกันยังไง อธิบายเรื่องคนและเวลาอย่างละเอียด ทุกคนต้องให้ความร่วมมือ พวกเราจะพยายามให้ผ่านในเทคเดียวโอเคไหม?”
“โอเค!” พวกชาวบ้านกำลังตื่นเต้น อยากผ่านในเทคเดียวกันทั้งนั้น เพราะจะทำให้นักแสดงพวกนี้ได้เห็นว่าชาวบ้านก็ถ่ายหนังได้
ผู้กำกับอวี๋ไม่หวังอะไรเลย ผ่านในเทคเดียว? นักแสดงอาชีพยังยาก ที่พูดก็เพื่อให้กำลังใจทุกคน ตอนที่ถ่ายซ้ำไปๆ มาๆ จะได้ไม่ร้องไห้หนักมาก
พูดจ
