านไว้บนเส้นทางธรรมดา ผู้หญิงตรงหน้าสวยเกินไป ทำให้เขารู้สึกราวกับกึ่งๆ ความจริงและมายา ไม่มีความรู้สึกว่าเป็นของจริง และให้เป็นจริงไม่ได้ แน่นอนว่าย่อมไม่เกิดความคิดอื่นๆ ในใจคิดแบบนี้ แล้วแววตาจะไม่สะอาดบริสุทธิ์ได้ยังไง?
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก มองเณรใสซื่อพลางอยากยิ้ม ในสังคมปัจจุบันยังมีคนใสซื่อแบบนี้อยู่ นี่ถือว่าเธอเก็บสมบัติได้รึเปล่า? เธอไม่สงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังแสดงหรือไม่ ในด้านการแสดง เธอไม่คิดว่าจะมีใครแสดงต่อหน้าเธอนานๆ แล้วจะไม่เผยพิรุธออกมาเลย มิหนำซ้ำการแสดงเป็นการเก็บอารมณ์ ไม่ใช่ทุกอย่างว่างเปล่าหรือใสซื่อแบบนี้
ดังนั้นเธอจึงเกิดความคิดหนึ่งขึ้นในใจ จะเย้าแหย่เณรนี่ดีไหม?
คิดได้ดังนั้น เธอจึงพยายามเค้นรอยยิ้มน้อยๆ “ขอเตือนท่านหน่อยนะ ฉันแซ่หลี่ พอรู้จักไหม?”
พูดจบเธอวางมาดยิ้มอย่างมีมาตรฐาน ทว่ารอยยิ้มกลับแข็งค้าง อีกฝ่ายยังคงเหม่อมองเธอนิ่งๆ
เธอจะรู้ได้ยังไงว่าแม้ฟางเจิ้งจะวางเป้าหมายหาคู่ไว้ที่คนธรรมดา แต่เขาก็ยังเป็นคนธรรมดา! มีผู้หญิงสวยแบบนี้เข้ามาใกล้ขนาดนี้ แถมยังยิ้มหยอกเย้าให้เขา เขามองจนเหม่อลอย ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายสวยมาก ถึงเธอจะสวยจริงๆ สวยจนหายใจติดขัด ยิ้มแล้วน่ามองกว่าเดิมก็ตาม
ทว่าสาเหตุที่ฟางเจิ้งเหม่อลอยคือกำลังขบคิดถึงปัญหา ดึกดื่นมีผู้หญิงมาที่วัด เข้ามาใกล้ขนาดนี้แถมยิ้มไม่หยุด ไม่ว่าจะคิดยังไงก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ต่างอะไรกับปีศาจในเรื่องเล่าผีส
