อย่างน้อยๆ ก็ต้องตกใจหรือตื่นเต้น! เธอมีความเชื่อมั่นในตัวเอง มีศักยภาพ! ไม่ใช่เพราะความสวย แต่เป็นเพราะชื่อเสียง! ชื่อเสียงดังระดับโลก!
แต่เมื่อเธอถอดแว่นตาดำออก รออยู่นานก็ไม่เห็นเณรตกใจอะไร กระทั่งอีกฝ่ายยังคงนิ่งมาก นิ่งราวกับกำลังมองคนธรรมดา หรืออาจจะไม่ได้มองเป็นคนเลย แต่เป็นต้นไม้…ดอกไม้…ต้นหญ้า!
ความรู้สึกนั้นทำให้เธอพลันรู้สึกถูกดูถูก ถึงเธอจะหวังมาตลอดว่าจะหนีความวุ่นวายไปยังที่ที่ไม่มีใครรู้จัก แต่พอมาเจอกับคนที่ไม่รู้จักเธอจริงๆ ความหยิ่งยโสในใจกลับสร้างความอึดอัด คับอกคับใจ ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะไม่รู้จักเธอ! หรือว่าจะไม่เล่นอินเทอร์เน็ต? ไม่ดูทีวี? ไม่อ่านข่าว? ไม่คุยกับคนอื่น?
แต่เธอไม่รู้ว่าวินาทีที่ฟางเจิ้งเห็นเธอถอดแว่นตา เขามีเพียงความคิดเดียว ‘ดูท่าคงไม่ใช่คนบ้า อย่างน้อยก็ยังรักษาได้’
ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะระเบิดโทสะ
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ถามด้วยความไม่เชื่อ “หลวงพี่ ท่านไม่รู้จักฉันเหรอคะ?”
ฟางเจิ้งส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “ไม่รู้จัก”
เธอพลันเกิดความรู้สึกจะกระอักเลือด ถ้าเป็นคนอื่นเธอต้องคิดแน่ว่าอีกฝ่ายกำลังแสร้งให้เธอตายใจ แต่เณรตรงหน้าดวงตาบริสุทธิ์มาก ไม่มีการโกหกเลย
เดิมทีฟางเจิ้งเข้าสู่ทางโลกไม่ลึก อีกอย่างเขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้จริงๆ แน่นอนว่าไร้กังวลใดๆ ประกอบกับหนึ่งระบบมองอยู่ตลอด เลยจีบสาวมาแต่งงานด้วยไม่ได้ สอง ฟางเจิ้งวางเป้าหมายการแต่งง
