“นายบอกราคาฉันมาก่อน” ฟางเจิ้งนับเงินในมือ รวมของก่อนหน้ากับตอนนี้แล้วมีทั้งหมดสามพันสามหยวน ดูไม่น้อย แต่ก็ไม่มาก ถึงตอนนี้จะมีคนจุดธูปเยอะ แต่ส่วนใหญ่ใช้ธูปฟรี บริจาคเงินก็แค่ร้อยสองร้อยหยวน ไม่ได้เงินอะไรมากมาย
“เมล็ดละห้าหยวน ค่าส่งเร็วหนึ่งร้อย ค่าบริการหนึ่งร้อย” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งคำนวณดูแล้ว เอาสองพันแปดร้อยหยวนหารห้า หรือพูดได้ว่าเขาซื้อได้ห้าร้อยหกสิบเมล็ด! หนึ่งเมล็ดให้ผลเจ็ดจิน อย่างนั้นก็ได้ข้าวผลึกหลายพันจิน! จึงรู้ได้ทันทีว่าราคานี้คุ้มค่า!
ดังนั้นฟางเจิ้งเลยตอบไปว่า “ซื้อ ใช้เงินที่มีอยู่ซื้อให้หมด!” ฟางเจิ้งจ่ายเงินอย่างเด็ดขาด ถึงยังไงเงินแค่นี้ก็อย่าได้คิดยกระดับอภินิหาร เก็บไว้ซื้ออย่างอื่นไม่ได้อีก ทุกครั้งจะมีค่าบริการและส่งเร็วแพงมาก ถ้าไม่ซื้อก็ช่าง แต่ถ้าซื้อก็ต้องซื้อล๊อตใหญ่!
ต่อมาฟางเจิ้งตาลาย มีถุงผ้าตกลงตรงหน้าเขาถุงหนึ่ง ถุงไม่ใหญ่ ขนาดสองฝ่ามือ ชั่งน้ำหนักมือดูแล้วหนักอึ้ง พอเปิดดูข้างในเป็นเมล็ดข้าวผลึกจริงๆ ข้างล่างยังมีคัมภีร์ม้วนหนึ่ง หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้นโดยพลัน
ตอนนี้เองระบบพูดขึ้น “ลืมบอกนายไป ถึงข้าวผลึกจะมีคุณภาพเหมือนกับที่นายกินก่อนหน้า แต่ปริมาณค่อนข้างต่ำ”
ฟางเจิ้งเกิดความรู้สึกไม่ดีแล้ว เหมือนจะถูกหลอกขึ้นเรือโจรอีกแล้ว! จึงถามทันที “เท่าไร?”
“หนึ่งเมล็ดให้ข้าวหนึ่งจิน” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งได้ยินแบบนั้นดวงตาสองข้างเหลือกบน! โดนพระพุทธองค์เล่นซะ
