ฟางเจิ้งหยอกเจ้ากระรอกเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนเสียงดัง “เริ่ม!”
สิ้นเสียงก็ควงแขนออกแรงปาไป!
ฟิ้ว!
เจี๊ยก! กระรอก ลิง และหมาป่าเดียวดายตะลึงค้าง!
ฟางเจิ้งมีแรงมากแค่ไหนเชียว แม้ไม้นี่จะเบาอยู่บ้าง แต่ก็ยังปาข้ามแม่น้ำได้!
ลิงสมกับเป็นสัตว์ที่มีไหวพริบ มันตั้งสติได้โดยพลันแล้วห้อวิ่งไป!
หมาป่าเดียวดายเห็นดังนั้นก็เห่าเสียงดัง พุ่งทะยานไปอย่างบ้าคลั่งพลางว่า “ไอ้ลิงบ้า เดี๋ยวแกได้รู้ว่าอะไรคือความเร็ว!”
ที่นี่ห่างจากแม่น้ำใกล้มาก ลิงก้าวสองสามก้าวก็ถึงริมฝั่ง เท้าเหยียบน้ำพลันหนาวสั่นจึงชักเท้ากลับ คิดในใจ ‘หนาวจังวะ! หนาวกว่าแม่น้ำขาวอีก!’
ชั่วขณะที่ตะลึงงัน มีเงาสีขาวพุ่งมาจากข้างๆ กระโดดขึ้นฟ้าตกลงไปในแม่น้ำ จากนั้นก็ได้ยินว่า “นี่คือความเร็วเหนือกว่าวินาที ฉะ…ฉัน…หนาวมาก โฮ่งๆ…หนาว…”
คนอื่นไม่เข้าใจ แต่ฟางเจิ้งเข้าใจจึงหัวเราะ หมาป่าโง่นี่โง่จริงๆ ส่วนลิงหยั่งเชิงน้ำก่อน แต่เจ้านี่กระโดดลงไปเลย…ไม่หนาวสิแปลก
ทว่าแม่น้ำหนึ่งสายไม่กว้าง ไม่ลึก จึงกัดฟันเดินต่อไปอีกสองก้าวก็ข้ามไป มันสู้สุดชีวิตเพื่อของกิน อึดใจเดียวพุ่งข้ามไป เมื่อคาบท่อนไม้ได้แล้วก็ยิ้มร่า กระโดดอยู่กับที่หลายที่เหมือนกำลังโอ้อวดลิง คิดในใจอย่างปลื้มอกปลื้มใจว่า ‘อ่า! ฉันเก่งจริงๆ ได้ข้าวเย็นเพิ่ม ฮ่าๆ…ฉันจะกินสองชาม! ใช่ สองชาม! กินให้เจ้าอาวาสจนไปเลย’
หมาป่าเดียวดายคิดอย่างมีความสุขพลางเดินก้าวเล็กๆ ข้ามแม่น้ำ ครู่เ
