ดียวก็กระปรี้กระเปล่าจากความหนาวไม่น้อย รีบข้ามแม่น้ำมา ภารกิจสำเร็จต่างหากถึงจะเป็นความจริง
แต่ว่า…มีเงาร่างหนึ่งตรงเข้ามา
“เจี๊ยกๆ…” ลิงยืนบนฝั่งแม่น้ำ มองมันด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย!
“ไอ้เวร จะทำอะไร? หลีกไป! อย่าเข้ามา!” หมาป่าเดียวดายรู้สึกไม่ดี นี่จะขัดขากันนี่หว่า!
หมาป่าเดียวดายรีบว่ายน้ำลงไป เป็นตายยังไงก็จะไม่ยอมให้ลิงบ้านี่ขัดขา!
แต่ลิงวิ่งตามตลอดทาง หมาป่าเดียวดายจนปัญญาจึงว่ายขึ้นมาอีกครั้ง จะหนีลิง ทว่ามันวิ่งบนบกเร็วก็จริง แต่ว่ายน้ำช้ากว่าลิง ไม่ว่ามันจะขึ้นหรือลงไปก็ถูกขวางไว้อยู่ดี
หมาป่าเดียวดายจะร้องไห้ ตะโกนเสียงดังในใจ ‘แกมันหน้าด้าน อย่าคิดแย่งไม้จากฉัน เพิ่มข้าวต้องเป็นของฉัน!’
หมาป่าเดียวดายพยายามอยู่หลายครั้งก็ยังขึ้นฝั่งไม่ได้ เจ้าลิงจะคอยตามอยู่ตลอด
มันเห็นว่าขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ไหวแน่ จึงคิดในใจ ‘แค่ลิงตัวเดียวเอง จะหยุดฝีเท้าหมาป่าของเราได้ยังไง? เอาวะ ลุย!’
หมาป่าเดียวดายกัดฟันพุ่งไปยังเขตน้ำลึก เหยียบเข้าไปในเขตน้ำตื้น แล้วส่งแรงวิ่งสุดชีวิต! ‘พุ่งไป ขึ้นฝั่งก็ไม่ต้องกลัวแล้ว! ไอ้ห่า…ทำไมถึงมีหลุมวะ?!’
หมาป่าเดียวดายเหยียบอากาศ ท่าทางองอาจห้าวหาญพลันหายวับไป เหลือเพียงความเศร้าใจ…
มันตกลงไปในหลุม คลายปากออก ท่อนไม้ลอยขึ้นไป ลิงตรงเข้ามาคว้าไว้ก่อนยืนรออยู่ข้างแม่น้ำ
รอจนหมาป่าเดียวดายโผล่หัวออกมา ลิงถึงหมุนตัวกลับอย่างเป็นธรรมชาติมาก ส่งไม้ให้ฟางเจิ้งต
