่อหน้าหมาป่าเดียวดาย จากนั้นใช้สายตาไม่แยแสสุดๆ มองหมาป่าเดียวดายอย่างเหยียดหยาม!
หมาป่าเดียวดายอยากจะร้องไห้โฮ มองฟางเจิ้งอย่างน่าสงสาร มันเป็นคนเก็บไม้นั่นมานะ! ลิงบ้านั่นไม่ได้ทำอะไรเลย!
ฟางเจิ้งมองลิงที่ทำหน้าลำพองใจกับหมาป่าเดียวดายที่ทำหน้าขมขื่นพลางหัวเราะเสียงดัง “การแข่งขันครั้งนี้ลิงเป็นฝ่ายชนะ”
หมาป่าเดียวดายทำหน้าเศร้า
ลิงยิ้มยั่วเย้า แต่เมื่อฟางเจิ้งพูดจบก็ใช้มือตบลิงจนมันนอนหมอบลงกับพื้น แทบจะอ้วกออกมา
ลิงไม่เข้าใจ หมาป่าเดียวดายก็ไม่เข้าใจ
ฟางเจิ้งยิ้ม “อาตมาไม่ถือสาที่หาทางลัด แต่การทำให้ผู้อื่นเสียหายแต่ตนได้รับประโยชน์จากในนั้นอันนี้ไม่ได้ เย็นวันนี้เพิ่มข้ามให้หมาป่าเดียวดาย เพิ่มจากข้าวของลิง”
ลิงตะลึงค้าง รอยยิ้มพลันเปลี่ยนเป็นขมฝาด มันเข้าใจแล้วว่าคนที่ถูกทำให้เสียหายแต่อีกฝ่ายได้ประโยชน์จากในนั้นมันแย่มากจริงๆ!
เงาแผ่นหลังฟางเจิ้งเดินไกลออกไป แต่เสียงกลับดังแว่วมา “สิ่งที่ตนไม่ปรารถนาก็จงอย่ายัดเยียดให้คนอื่น หลักการนี้เหมาะกับทุกชีวิต ลิง นายมีความบ้าระห่ำไม่น้อย ถ้าจะร่วมพุทธศาสนาหนทางยังอีกยาวไกลนัก”
ลิงงงงัน ฟังคำพูดฟางเจิ้งพลางเกาก้น เหมือนจะตระหนัก ความไม่พอใจหายไปไม่น้อย และยังรีบตามไป
หมาป่าเดียวดายตามไปอย่างร่าเริง สำหรับมันแล้ว มีข้าวกิน ได้เพิ่มข้าวก็พอ
ฟางเจิ้งเห็นไอ้บ้านี่ที่ไม่มีความมุมานะแล้วรู้สึกเสียใจที่เพิ่มข้าวให้มัน! แต่เขาแอบพยักหน้าให้ล
