ลิงกำลังพูดอะไร แต่มองจากท่าทางกระตือรือร้นอยากลองแล้ว มันไม่เหมือนลิงปกติที่ดีๆ
ฟางเจิ้งยิ้มชั่วร้ายในใจ ไม่กลัวว่าจะแข่งขันกันหรอก แข่งขันกันสิถึงจะสนุก เลยพูดไปว่า “พวกนายสองคนจะเล่นกันก็ได้ แต่จำไว้นะ อาตมาโยนไม้นี่ ใครเอากลับมาถึงมืออาตมาก่อนถือว่าชนะ! แล้วจะเพิ่มข้าวเย็นให้!”
หมาป่าเดียวดายได้ยินดังนั้นก็เข้าใจว่าไอ้ลิงบ้านี่จะแย่งงานมันจริงๆ! จึงใช้สายตาที่ว่าถ้าไม่ใช่ว่าฉันกินเจ จะต้องกินแกแน่มองลิง
เจ้าลิงส่งก้นแดงๆ ให้มันทีหนึ่ง ขี้คร้านจะมองมัน เลยหันหลังห้อยหางไปทางหมาป่าเดียวดาย ทำท่าทางยั่วยุ
ฟางเจิ้งเห็นเจ้าสองตัวนี้จะอารมณ์ร้อนกันจริงๆ เลยรีบปราม “เอาล่ะ การแข่งขันเป็นรอง มิตรภาพคือที่หนึ่ง ห้ามทะเลาะกัน ไม่อย่างนั้นจะยกเลิกสิทธิ์ ตอนนี้…อืม กระรอก นายจะเอาด้วยไหม?”
กระรอกกอดอกมองค้อนฟางเจิ้ง ขี้เกียจจะสนใจไอ้หลวงจีนบ้านี่! ไม้นั่นใหญ่กว่าตัวมันสามเท่า จะให้ไปเก็บขนรึไง? ให้ถูกเก็บยังพอว่า
………………………
