สียงดังแล้ววิ่งขึ้นต้นไม้ไป ทำเอาหมาป่าเดียวดายโกรธจนเห่าไม่หยุด แต่ก็จนปัญญา…จึงมองฟางเจิ้งด้วยความคับแค้นใจ
ฟางเจิ้งหัวเราะ ไม่ได้สนใจพวกมัน แต่ขุดผักป่าต่อ
เห็นฟางเจิ้งเริ่มขุดผักป่า กระรอกก็เข้ามาร่วมด้วยอย่างว่าง่ายเพื่อมื้อเที่ยงกับมื้อเย็น เมื่อชำนาญมากขึ้น มันทำงานช้ากว่าฟางเจิ้งเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนหมาป่าเดียวดาย มีลิงขโมยตะกร้าเป็นอุทาหรณ์เมื่อครู่มันเลยไม่กล้าไปวิ่งเล่นอีก เอาแต่คาบตะกร้าตามหลังด้วยความยินยอม
เจ้าลิงนั่งยองอยู่บนต้นไม้ครู่หนึ่งก็กระโดดลงมาเรียนรู้วิธีการขุด ลิงก็คือลิง มันเรียนรู้เร็วมาก หนึ่งคนกับสัตว์สามตัวร่วมมือกันแปบเดียวก็ขุดหน่อหลิวเฮามาเต็มตะกร้า ฟางเจิ้งเลยเตรียมจะกลับวัดด้วยความพอใจ
ตอนนี้เองฟางเจิ้งมองกิ่งไม้นั้นที่เจ้าลิงตีหมาป่าเดียวดายพลางหัวเราะหึๆ “หมาป่าเดียวดาย มา พวกเรามาเล่นเกมกัน ฉันจะโยนออกไป นายไปเก็บกลับมา ถ้าทำดีจะเพิ่มข้าวเย็นให้!”
พอได้ยินคำพูดช่วงแรก หมาป่าเดียวดายทำหน้าเบื่อหน่าย ชัดเจนว่าไม่สนใจเกมปัญญาอ่อนนี่เลย แต่พอได้ยินรางวัลช่วงท้ายพลันสนใจขึ้นมา เห่าเสียงดังว่า “ไม่มีปัญหา!”
“เพิ่มข้าว? เพิ่มข้าวอะไร? หมาป่าไม่กินเนื้อเหรอ?” ลิงถามด้วยความไม่สบายใจ
ฟางเจิ้งยิ้ม “ก็ข้าวปั้นที่นายขโมยไปครั้งก่อนไง”
ลิงได้ยินแบบนั้นดวงตาเป็นประกายขึ้นมา “ฉันจะเล่นด้วย! ฉันจะเล่นด้วย! ถ้าชนะต้องเพิ่มข้าวให้ฉัน!”
หมาป่าเดียวดายไม่เข้าใจว่า
