ยลงหลายส่วน ทว่านัยน์ตากลับมีความแน่วแน่บางอย่าง
ฟางเจิ้งถามโดยจิตใต้สำนึก “นาย…หาที่นี่เจอได้ยังไง?”
ลิงเกาก้น “นายลงเขามา ฉันก็ตามมา พอนายข้ามแม่น้ำแล้ว ฉันว่ายน้ำตามมา ต่อมามึนหัวจะอ้วกเลยหลงกับนาย ฉันไปตามทางที่นายไป วิ่งมั่วๆ จนเจอนายที่หมู่บ้านหนึ่ง แต่นายนั่งกล่องเหล็กใหญ่ไป ฉันตามไม่ทัน ต่อมาก็วิ่งหาไปทั่ว ไปๆ มาๆ ก็ถึงที่นี่ ไม่นึกเลยว่า…”
ฟางเจิ้งถาม “นายมาถึงที่นี่?”
“ใช่ ฉันไปมาหลายที่มาก แต่ไม่เจอคนหัวโล้น ฉันเลยเปลี่ยนที่ไป” ลิงตอบอย่างมีเหตุผล
ฟางเจิ้งมองลิง พลันเกิดความเคารพขึ้นมา! สัตว์ป่าตัวหนึ่งข้ามภูเขาใหญ่สองลูกมาไม่ได้ง่ายอย่างที่มันบอกแน่ มิหนำซ้ำยังเดินทางมาครึ่งฤดูหนาว สายลมหนาวเหน็บ ความยากลำบากในนั้น ต่อให้เป็นคนคาดว่าคงต้องถอย แต่ลิงนี่กลับยืนหยัดมา คาดไม่ถึงเลยว่าจะหาเขาเจอจริงๆ!
นี่…อาจจะเป็นวาสนาให้มาเจอกันรึเปล่า
ฟางเจิ้งประนมสองมือ “อมิตาพุทธ โยม การเทศน์ก่อนหน้านี้จะพบเจอได้โดยบังเอิญแต่จะร้องขอไม่ได้ ถ้านายจะไหว้พระอย่างจริงใจก็ตามอาตมามา ตอนที่อาตมาสวดมนต์ นายจะได้ฟังอยู่ข้างๆ”
ลิงได้ยินดังนั้นพลันคึกคัก หัวเราะเสียงดังลั่น “แบบนี้ดีๆ! ฉันชอบแบบนี้! อะไรนั่นนะ ขอบคุณมาก! หมาบ้า มองข้างหลังแกสิ!”
หมาป่าเดียวดายไม่เข้าใจว่าลิงพูดอะไร แต่เห็นท่ามือก็น่าจะสื่อว่าให้มองข้างหลัง หมาป่าเลยหันไปมองอย่างใสซื่อ ลิงจึงดึงหางมันอย่างเจ้าเล่ห์ จากนั้นหัวเราะเ
