“พบและแยก สุขและทุกข์ล้วนแล้วแต่วาสนา?” เหอเฟยเฟยอึ้งงัน
ฟางเจิ้งกล่าว “สีกา มั่นใจนะว่าไม่อยากมองเมิ่งหย่วนอีกครั้ง?”
“ไม่แล้วค่ะ พบและแยกคือวาสนา จะไปแสวงหาภาพมายาทำไม?” เหอเฟยเฟยตอบ
ฟางเจิ้งมั่นใจแล้วว่าเหอเฟยเฟยปล่อยวางได้จริงๆ จึงถอนหายใจโล่งอก
“พระโพธิสัตว์ ทำไมท่านถึงถอนหายใจโล่งอกคะ?” เหอเฟยเฟยถามด้วยความไม่เข้าใจ
“เพราะมีคนคนหนึ่งรอมาพันห้าร้อยปีเพื่อเจอสีกา” ฟางเจิ้งถอนหายใจ
เขาไม่นึกเลยว่ามีมู่อวี๋กับเสริมอภินิหารจากพระพุทธรูปจะทำให้เขาเหนี่ยวนำสองคนเข้าสู่ความฝันที่ต่างกันได้ หนึ่งจิตใจใช้ถึงสอง! ด้านนี้เขาเหนี่ยวนำเหอเฟยเฟยเข้าฝัน ด้านนั้นก็ใช้วิธีแบบเดียวกันเหนี่ยวนำเฉินปินเข้าฝัน เพียงแต่ว่าความฝันของเฉินปินต่างกับเหอเฟยเฟย ในฝันเฉินปินแยกกับเหอเฟยเฟย แต่เขากลับหลงรักกว่าเดิม รอเหอเฟยเฟยมาพันห้าร้อยปี ซ้ำยังจะรอต่อไปอีก
“ใครคะ?!” เหอเฟยเฟยงุนงง
“ในเมื่อสีการู้อยู่แล้วจะถามทำไม?” ฟางเจิ้งถามกลับ
“พระโพธิสัตว์ ฉะ…ฉันขอไปดูได้ไหมคะ? ดูว่าเขารอฉันอยู่ที่ไหน” เหอเฟยเฟยถาม
ฟางเจิ้งพยักหน้าก่อนโบกมือ ฟ้าดินเปลี่ยนไป มาอยู่ใต้ภูเขาสูง บนเขามีธารน้ำแข็ง ธารน้ำแข็งละลายกลายเป็นน้ำเย็นเยือกเข้ากระดูกไหลลงไป ก่อตัวเป็นลำธารเล็กๆ ในลำธารมีหินใหญ่ก้อนหนึ่งตั้งอยู่ในนั้น นั่นคือเฉินปิน!
หลังกลายเป็นหิน เฉินปินผ่านความทรมานอย่างพายุน้ำค้างฝนตกและฟ้าผ่า เหอเฟยเฟยเห็นแบบนั้นก็ปิดปากเล
