บตา หมาป่าเดียวดายคาบตะกร้าไว้ในปาก ไม่รู้ว่าจะทำอะไร กระรอกจึงตามไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ย่ำเท้ากระฉับกระเฉง ฟังเสียงนกร้องร่าเริง คน หมาป่าและกระรอกลงเขาไปแล้ว
แม่น้ำหนึ่งสายมีชื่อเรียกว่าหนึ่ง ตอนแรกหลวงจีนหนึ่งนิ้วเป็นคนตั้งให้ เรียกว่าแม่น้ำ แต่ความจริงเป็นลำธารเล็กตามฤดูกาล หน้าหนาวจะเป็นน้ำแข็ง ใบไม้ผลิจะกลายเป็นสายน้ำ เดิมทีแม่น้ำนี้มีชื่อว่าหนึ่งแม่น้ำ แต่ฟังแล้วมันไม่รื่นหู ไม่คล้องจอง พวกชาวบ้านเลยเรียกมันว่าแม่น้ำหนึ่งสาย แม่น้ำหนึ่งสายไม่ได้มีต้นน้ำมาจากภูเขาเอกดรรชนี แต่เป็นเทือกเขาฉางไป๋ข้างหลัง มีคนบอกว่าต้นน้ำหนึ่งสายคือน้ำพุร้อน ตอนที่ไหลมายังร้อนอยู่ น่าเสียดายระยะทางไกลเกินไป มาถึงหมู่บ้านก็เย็นแล้ว นี่ก็เป็นเรื่องที่นายพรานเฒ่าเล่าในอดีต ส่วนเป็นความจริงไหมไม่เคยมีใครไปตรวจสอบ ถึงยังไงต้นน้ำหนึ่งสายก็อยู่ตรงผาสูงชัน ทั้งยังไม่มีพืชหญ้า ไม่มีอะไรให้เก็บเกี่ยวเลยไม่มีคนไป
ลงเขามา ฟางเจิ้งเห็นหยางหวาเดินออกมาจากบ้านอย่างมีความสุข ครั้นเห็นฟางเจิ้งก็ยิ้ม “หลวงพี่ฟางเจิ้ง ลมอะไรหอบท่านลงเขามาเนี่ย?”
ฟางเจิ้งแสดงความเคารพ “ลมระบายอากาศน่ะ โยมดูมีความสุขนะ…” เพิ่งพูดจบ ฟางเจิ้งก็พูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง “โยม อาตมามีเรื่องจะคุยด้วย”
หยางฮวากำลังดีใจ พลันเห็นสีหน้าจริงจังของฟางเจิ้งแล้วก็อึ้ง หรือว่าจะมีเรื่องอะไร? เลยถาม “อะไรเหรอ?”
“โยม ช่วงเร็วๆ นี้…” ฟางเจิ้งหยุดชะ
