ี่นี่ตอนนี้!
ฟางเจิ้งถอนหายใจ “อาตมาเอง โยมมีเวลาอยู่ คุยกับพ่อแม่สักหน่อยเถอะ”
ฟางอวิ๋นจิ้งไม่มีเวลาสนใจฟางเจิ้งจริงๆ เธอมองบุพการีและน้องชายด้วยความเศร้า น้ำตาไหลเป็นทาง
“อวิ๋นจิ้งอย่าร้อง ไต้ซือปลุกพวกเราขึ้นมา ให้พวกเราคุยกับลูก อวิ๋นจิ้ง ถึงพวกเราจะไปแล้ว แต่ลูกยังอยู่! ลูกต้องใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข แบบนี้พ่อกับแม่แล้วก็เสี่ยวหลงจะได้สบายใจข้างล่าง อย่าให้พวกเราไม่สบายใจข้างล่างได้ไหม?” ฟางชิวกล่าว
ฟางอวิ๋นจิ้งส่ายหน้ารัวๆ “แม่ หนูจะไปด้วย หนูจะไม่อยู่ที่นี่คนเดียว”
“เด็กโง่ พูดอะไรอย่างนั้น?! ถ้าลูกไปใครจะเผากระดาษให้พวกเรา? พวกเราช่วยคนยากไร้บนโลกมนุษย์ ไปถึงข้างล่างแล้ว ลูกจะไม่ให้พวกเราเสวยสุขเลยเหรอ?” ฟางชิงเหอว่ายิ้มๆ ส่วนเรื่องจน ความจริงบ้านพวกเขาไม่ได้จนจริงๆ
ฟางอวิ๋นจิ้งอึ้ง ใช่ ถ้าเธอไปแล้วใครจะเซ่นไหว้ ใครจะเผากระดาษ?
ฟางเสียงหลงเอ่ย “พี่ อย่าตามพวกเราลงไปเลย ผมยังอยากเห็นสาวอ้วนจะได้แต่งงานยังไงอยู่นะ ไม่รู้จริงๆ ว่าใครจะดวงซวยได้นางฟ้าอ้วนไป”
ฟางอวิ๋นจิ้งหัวเราะ “สบายใจได้ พี่จะหาพี่เขยดีๆ ให้แกเอง ถึงตอนนั้นแกจะกล้าหัวเราะเยาะว่าพี่ขายไม่ออกอีกไหม! หึ!”
ฟางเสียงหลงหัวเราะ “ก็ดี คำไหนคำนั้นนะห้ามคืนคำ! พวกเราจะมีความสุขกันข้างล่าง พี่ก็ต้องมีความสุขข้างบนนะ! ครอบครัวพวกเราต้องมีความสุข!”
ฟางชิงเหอเอ่ยเช่นกัน “ไปถึงข้างล่าง พ่อไม่อยากทำงานแล้ว เซียงอวิ๋น เผาเ
