ฑลให้เร็วที่สุด!
เดิมทีระยะทางต้องใช้เวลาสามสิบนาที แต่นี่แค่แป๊บเดียวก็มาถึงในสิบนาที!
เรื่องพวกนี้ฟางอวิ๋นจิ้งได้ยินผ่านวิทยุสื่อสารของตำรวจนายหนึ่งในรถอย่างชัดเจน ส่วนฟางเจิ้งที่นั่งอยู่ตรงมุม เหมือนเธอจะมองไม่เห็นเขา
ลงรถพยาบาลมาแล้ว ฟางชิว ฟางชิงเหอ ฟางเสียงหลงถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน ฟางอวิ๋นจิ้งรู้สึกไร้ที่พึ่งอีกครั้ง แต่…สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงคือเสียงเท้าดังแว่วมา เป็นอาจารย์ที่ปรึกษากับเพื่อนๆ มา
ทุกคนพูดปลอบใจ ให้กระดาษทิชชู ช่วยกันวางแผนให้ กระทั่งอาจารย์ที่ปรึกษายังเป็นคนจ่ายค่ารักษาให้
จากนั้นมีคนใจบุญมาบริจาคให้กันไม่หยุด คนเหล่านี้ไม่ได้บอกชื่อไว้ แต่ฝากเงินไว้ให้เล็กน้อย ทั้งยังทิ้งท้ายคำพูดไว้ “ถ้าต้องการความช่วยเหลือเราจะมาอีก!”
ฟางอวิ๋นจิ้งมองเงาแผ่นหลังที่ไปๆ มาๆ ดวงตาสองข้างชื้น เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดี ได้แต่ตอบซ้ำๆ “ขอบคุณค่ะ ขอบคุณค่ะ…”
ขณะเดียวกัน โลกภายนอก ฟางอวิ๋นจิ้งก็พึมพำเช่นเดียวกัน “ขอบคุณค่ะๆ…”
ต่งเยวี่ยหรูได้ยินดังนั้น ดวงตาเบิกโต มีสีหน้าเหลือเชื่อ
ซุนหรั่นก็เช่นกัน เอ่ยด้วยความตกใจ “เหลือเชื่อมาก อวิ๋นจิ้งพูดแล้ว!”
หม่าเจวียนปิดปาก น้ำตาแทบไหล “ในที่สุดเธอก็มีการโต้ตอบอย่างอื่น”
ต่งเยวียหรูพูด “นี่…” เธอรู้ดีกว่าใครว่าอาการป่วยของฟางอวิ๋นจิ้งหนักแค่ไหน คนที่ปิดกั้นตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบนี้ ถ้าไม่ได้รักษาจิตใจระยะยาวกับรักษาด้วยยา การจะเดินออกมานั้นย
