ังอยู่ในกรง ตกอยู่ในห้วงความสิ้นหวังที่ก่อนหน้าห่อหุ้มไปด้วยความสุข ทว่าพริบตาต่อมากลับตกไปในนรกไร้ที่สิ้นสุด!
ฟางอวิ๋นจิ้งร้องไห้ ภาพโดยรอบหมุนโคจรต่อ นักเรียนจำนวนมากเช่นหลิวอวิ๋นซูกับจ้าวต้าถงวิ่งเข้ามา…มีคนโทรศัพท์ มีคนตรวจอาการบาดเจ็บ
ต่อมาตำรวจและรถพยาบาลมาถึง ฟางชิงเหอ ฟางเสียงหลง ฟางชิวถูกส่งขึ้นรถพยาบาลไปยังโรงพยาบาล แน่นอนว่าฟางอวิ๋นจิ้งตามไปด้วยตลอดทาง เพียงแต่แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย…
ฟางเจิ้งเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจ เขารู้ว่าจะให้เธอเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้ โลกมีความอบอุ่น ถ้าสัมผัสไม่ถึง มองไม่เห็น เธอจะขังตัวเองอยู่ในกรงน้ำแข็ง
ดังนั้นฟางเจิ้งจึงเคลื่อนความคิด
ฟางชิวตื่นมา พูดเสียงเบา “เสี่ยวอวิ๋น…”
ฉับพลันนั้นฟางอวิ๋นจิ้งเหมือนถูกฟ้าผ่า! ได้สติกลับมา โผเข้าไปกอดฟางชิว ร้องไห้โฮเสียงดัง “แม่…แม่…แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม? ไม่เป็นไรใช่ไหม? อย่าทำให้หนูตกใจกลัวสิ?”
ฟางชิวพยายามยิ้มบางๆ “เสี่ยวอวิ๋น แม่ไม่เป็นไร”
“ให้คุณแม่อยู่เงียบๆ นะคะ อย่ารบกวนเธอ ตำรวจช่วยพวกเราเปิดทางอยู่ อีกเดี๋ยวจะถึงโรงพยาบาลแล้วค่ะ” พยาบาลพูดปลอบใจฟางอวิ๋นจิ้ง
ฟางอวิ๋นจิ้งพยักหน้ารัวๆ แม่ฟื้นแล้ว เธอเหมือนเห็นความหวัง มีชีวิตชีวาขึ้นมาไม่น้อย
รถตำรวจข้างนอกแล่นไป รถส่วนบุคคลข้างหน้าที่ได้ยินเสียงไซเรนพากันหลีกทางให้ ตำรวจบัญชาการอยู่ศูนย์กลาง ให้ไฟจราจรตลอดทางเป็นไฟเขียวเพื่อให้รถพยาบาลไปถึงโรงพยาบาลประจำมณ
