ฟางเจิ้งคว้าหางมันไว้แล้วลากกลับมา ด่ายิ้มๆ ว่า “แกไอ้ผีขี้เกียจ พอจะทำงานล่ะหนีเลยนะ ตอนนี้ประตูตันแล้วนายจะหนีไปไหน? ตั้งใจทำงานเถอะ ไม่อย่างนั้นไม่ต้องกินข้าว”
หมาป่าเดียวดายเห่าสองทีสื่อว่าไม่พอใจ แต่ด้วยความที่ฟางเจิ้งขู่ว่าจะไม่ให้ข้าว จึงยอมให้ฟางเจิ้งผูกแผ่นไม้ไว้กับตัวอย่างว่าง่าย กลายเป็นเครื่องดันหิมะทรงหมาป่า
หมาป่าเดียวดายกินข้าวผลึกกับน้ำบริสุทธิ์ทุกวัน คุณสมบัติร่างกายดีขึ้นเรื่อยๆ พูดถึงแรงอย่างเดียวก็มากกว่าตอนเพิ่งมาใหม่ไม่รู้กี่เท่า ตอนนี้ทำงานย่อมมีแรงม้าเต็มสิบ
ฟางเจิ้งถือพลั่วเหล็กด้วยมือเดียว เขาที่ผ่านการฝึกหัตถ์พลังนักรบโพธิสัตว์มาย่อมทำงานได้อย่างง่ายดาย หนึ่งคนกับหมาป่าใช้แรงม้าทำงาน ไม่นานก็เปิดเป็นเส้นทางเล็กๆ สายหนึ่ง เพียงแต่ระยะทางออกจะไล่แขกเล็กน้อย แค่ห้าร้อยเมตรเท่านั้น
ฟางเจิ้งโยนพลั่วเหล็ก ก่อนตบหัวหมาป่าเดียวดายด้วยอาการหอบหายใจแรง วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาต่อ
พูดจบก็กลับไปในกุฏิ จุดเตาไฟ หยิบมือถือออกมาอ่านพุทธคัมภีร์อย่างจริงจัง
หลังผ่านเรื่องวัดเมฆาขาวมา ฟางเจิ้งรู้จักว่านอนสอนง่ายแล้ว ไม่ว่าจากนี้จะสึกหรือไม่ก็ไม่อยากขายหน้าแล้ว การอ่านพุทธคัมภีร์อย่างตั้งใจ ตระหนักพระธรรมต่างหากที่เป็นหลักการถูกต้อง จะหวังพึ่งระบบทั้งหมด เจ้านี่ก็เอาแน่เอานอนไม่ได้ แต่ก็ถือว่าเป็นบทเรียนสอนให้เราเก่งขึ้น
“ระบบ ฉันอ่านไปทีละหน้ามันช้ามากเลย นายไม่มี
