ของอะไรไว้เพิ่มสมรรถนะบ้างเหรอ?” ฟางเจิ้งถาม
“นายรู้จักพอเถอะ ข้าวผลึกกับน้ำบริสุทธิ์ช่วยให้ความจำกับทักษะในการทำความเข้าใจของนายเหนือกว่าคนทั่วไปมากแล้ว ฉันไม่ให้พุทธคัมภีร์นาย แต่นายต้องอ่านด้วยตัวเอง ตระหนักด้วยตัวเอง ไม่มีทางลัด พยายามด้วยตัวเองซะเถอะ” ระบบตอบ
ฟางเจิ้งเบะปาก “ทีวิทยายุทธ์ยังถ่ายทอดให้ได้เลย ทำไมพุทธคัมภีร์ไม่ได้?”
“คัมภีร์ไม่ถ่ายทอดกันง่ายๆ มันไม่ใช่แค่ต้องจ่ายเงิน ให้คัมภีร์แล้วยังต้องช่วยนายอ่านอีก ไม่อย่างนั้นนายจะอ่านพุทธคัมภีร์ไปทำไม?”
ฟางเจิ้งไม่รู้จะตอบยังไง ในเมื่อหวังพึ่งระบบไม่ได้ ขอได้แต่อ่านพุทธคัมภีร์อย่างสงบ ดีที่เขาเคยอ่านคัมภีร์วัชรสูตรม้วนนั้นมาตั้งแต่เด็ก พออ่านคัมภีร์ใหม่ๆ เลยไม่รู้สึกเบื่อ
ขณะเดียวกันในเขตเจริญแห่งหนึ่งในเมืองเฮยซาน
“ที่นี่เหรอ?” จูหลินยืนอยู่หน้าประตู มองภาพตรงหน้า รู้สึกว่าที่นี่คุ้นตามาก! แม้ไม่เคยมา แต่เธอเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแน่ๆ
“ใช่แล้ว ที่นี่แหละ นี่คือเขตเจริญของเมืองนี้ กองถ่ายพวกเรายังหาสำนักงานที่เหมาะสมไม่ได้ ตอนนี้เลยแคสงานกันที่นี่ ไปเถอะ ตึกข้างหน้านี่แหละ” ชายคนหนึ่งชี้ไปยังอาคารสไตล์ตะวันตก
จูหลินพยักหน้าก่อนเดินหน้าไป ยิ่งเดินยิ่งรู้สึกคุ้น ตอนที่มายืนอยู่หน้าตึก พลันนึกอะไรออก!
นี่มันภาพที่ตอนนั้นเคยเห็นในฝันนี่! เพียงแต่ตอนนั้นที่เห็นเป็นมุมมองบุคคลที่สาม ตอนนี้เป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง! เธอพลันหันไปมองชายสอ
