งคนที่พาเธอมา เหมือนกันเปี๊ยบเลย!
“คุณจู เป็นอะไรหรือครับ?” ผู้ชายถาม
จูหลินสูดลมหายใจเข้าลึก แสดงท่าทีสงบนิ่ง “ไม่มีอะไรค่ะ เพียงแค่ไม่เคยมาเขตที่ดีแบบนี้มาก่อน อาคารที่นี่หรูหรามากเลยค่ะ”
ขณะกล่าวอยู่นี้ จูหลินแอบกดปุ่มลัดที่ตั้งค่าไว้นานแล้วบนมือถืออย่างเงียบเชียบ
“คุณเป็นของผม…” เสียงเพลงคุ้นเคยดังขึ้น จูหลินเอ่ยขอโทษ “ขอโทษนะคะ ขอตัวไปรับสายก่อน”
ชายสองคนไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ยืนอยู่ตรงนั้น จูหลินเดินไปด้านข้าง น้ำเสียงเดี๋ยวสูงเดี๋ยวต่ำ “อะไรนะ? คุณรถชนเหรอ?! ได้ๆๆ รอก่อนนะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย รอฉันก่อน!”
ว่าจบจูหลินถึงพูดต่อ “ขอโทษนะคะ แฟนฉันรถชนค่ะ ต้องไปดูก่อน” พูดจบก็วิ่งไป
ผู้ชายเห็นดังนั้นจึงเรียกไว้ “คุณจู นี่เป็นงานใหญ่นะ ถ้าพลาดแล้วจะถือว่าพลาดเลยนะครับ!”
“ใหญ่แค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าชีวิตคนหรอกค่ะ รบกวนพี่ใหญ่ช่วยเก็บงานไว้ให้ฉันด้วยนะคะ ฉันเสร็จแล้วจะรีบมา” จูหลินทิ้งท้ายไว้แล้วก็วิ่งหายไป
สองคนเห็นแบบนั้นช่วยไม่ได้ หนึ่งในนั้นว่า “เด็กนี่ใช้ได้ น่าเสียดาย เกือบจะติดเบ็ดแล้วเชียว”
“หนีไม่พ้นหรอก เธอว่าจะกลับมานี่” ผู้ชายอีกคนยิ้ม ก่อนหยิบมือถือออกมา “เป้าหมายต่อไป”
จูหลินออกจากเขตเล็กแล้วนั่งแท็กซี่ไปแจ้งความอยากรวดเร็ว
………
ไม่นานข่าวก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังดื่มชากินข้าวของชาวเมืองเฮยซาน
‘ชิงทรัพย์ล่วงละเมิดผู้หญิง จะอ่อนให้ไม่ได้ ต้องหนักๆ’
‘ไอ้กากเดนพวกนี้ควรตายไปซ
