ลกโซเชี่ยวและหลังดื่มชากินข้าว ดังนั้นแล้วชื่อเสียงของฟางเจิ้งกับวัดเอกดรรชนีจึงกระจายออกไปอย่างรวดเร็ว
ฟางเจิ้งนั่งยองอยู่ตรงประตูทั้งวัน มองญาติโยมกลุ่มใหญ่ที่บุกกันเข้ามา แต่สิ่งที่เขากังวลคือหิมะตกอีกแล้ว!
หิมะตกหนักสามวัน ลมแรง เส้นทางภูเขาถูกปิดตายสนิท
ฟางเจิ้งยืนตรงประตูใหญ่ มองหิมะถมสูงเมตรห้าสิบ ทำหน้ามุ่ย “แย่จริงๆ เลย หิมะเยอะขนาดนี้ ถ้าตัวเตี้ยหน่อยต้องถูกฝังแน่ มิน่าถึงไม่มีใครมา”
“โฮ่งๆ…” หมาป่าเดียวดายยืนอยู่ในกองหิมะ โผล่มาครึ่งหัวกว่าๆ หิมะหนาเกินไป โดยพื้นฐานแล้วเจ้านี่จะกระโดดไปมาได้แค่เหมือนกับกระต่าย ออกไปกระโดดหลายทีจนเหนื่อยลิ้นห้อยแล้วก็ไม่ออกไปอีก
ฟางเจิ้งคลำหิมะ หิมะยังไม่แข็ง ถ้าจะเดินบนนี้ยังต้องรออีกหลายวัน
“ช่างเถอะ ถ้าไม่จัดการหิมะนี่ก็อย่าหวังจะมีญาติโยมมา ทำงาน!” ฟางเจิ้งตัดสินใจแล้วจึงเตรียมทำงาน!
หมาป่าเดียวดายหางลีบ ถอยหลังคิดจะหนีไป!
………………
