กุมเอวด้านหลัง เหนื่อยจนหอบหายใจแรง
“พี่หลง ตอนนี้เอาไง? เผาจริงๆ เหรอ?”
“พูดมาก หลีกไป ฉันจุดไฟเอง” เหมียวหลงว่าจบก็หยิบไฟแช็กขึ้นมาจ่อไปยังกองหญ้า เอ่ยอย่างเหี้ยมโหด “แกไม่ให้พวกเราอยู่ดี ฉันก็จะฆ่าแก! ตายซะไอ้ลาหัวล้าน!”
ทว่าไม่มีใครเห็นเลยว่าพริบตานั้น โลกเปลี่ยนไปอย่างเงียบเชียบ!
“โอ๊ย…ไอ้ห่ามาอีกแล้ว จะคลอดแล้ว คลอดแล้ว…” เหมียวหลงพลันนั่งลงกับพื้น ร้องโอดโอยเสียงดัง จากนั้นออกแรง พรวดๆ!
มีดสองเล่มพุ่งตามกันออกมา ก่อนจะนอนแผ่บนพื้นราวกับหลุดพ้น แน่นิ่งไป
ต้าขุย เอ้อขุย หลูจวิน ฉีเฟยล้มลงกับพื้นตาม ร้องโอยเสียงดัง
“ต้าขุย แกอย่ากัดมือฉัน เจ็บ!”
“เอ้อขุย ไอ้เวร อย่าบีบไข่ฉัน!”
“ฉีเฟย แกกัดเท้าฉันทำไม?”
“อ้วก…”
……
หลายนาทีต่อมาคนพวกนี้นอนแผ่กลางหิมะอย่างอนาถา มองมีดสองเล่มใต้สะโพกด้วยน้ำตานอง
ต้าขุยเอ่ยด้วยความขมขื่น “ในที่สุดก็จบสักที คลอดเสร็จแล้ว ไม่ต้องคลอดอีกใช่ไหม?”
“อาจจะ จุดไฟแล้วรีบลงเขาเถอะ” เหมียวหลงลุกขึ้นยืนอีกครั้ง จะจุดไฟ แต่เพิ่งหยิบไฟแช็กก็กุมที่ท้องนั่งลงกับพื้น “ไอ้ห่ามาอีกแล้ว! ไม่จบไม่สิ้นสักที!”
“พวกเราอย่าเพิ่งไปดีกว่า วัดนี่ชั่วร้ายมากเลย” ต้าขุยเพิ่งเอ่ยจบพลันเจ็บท้อง แถมยังเป็นความรู้สึกเดิม รสชาติเดิม ความคุ้นเคยแบบนี้คือท้องอีกแล้ว!
พวกเอ้อขุยข้างๆ ร้องโอดครวญตาม แต่ละคนกลิ้งไปกับพื้น เจ็บอยู่ชั่วโมงหนึ่งถึงหยุด ท้องนูนขึ้น พวกเขาพบสิ่งที่น่าเศร้าคือพ
