ักได้เดี๋ยวเดียวก็จะคลอดอีกแล้ว!
“ช่วยด้วย!” ห้าคนร้องตะโกนจะเป็นจะตาย
พรวดๆๆ!
มีดสามเล่มคลอดออกมา ห้าคนเหมือนถูกช้อนออกมาจากในบ่อน้ำ ทั่วร่างเปียกชื้น ตรงหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ หน้าซีดขาว อย่าว่าแต่ยืนเลย แค่นั่งยังหมดแรง
“พี่หลง ไปเถอะ ผมไม่อยากคลอดอีกแล้ว” ต้าขุยว่า
“เราเสียเปรียบโดนมาขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่จุดไฟเผาหลวงจีนห่านั่น ฉันไม่ยอมหรอก” เหมียวหลงคลำหาไฟแช็กอีกครั้ง แต่วินาทีที่คลำเจอนั้น
“ไอ้ระยำ! มาอีกแล้ว!” เหมียวหลงกุมท้องกลิ้งไปบนพื้น ต้าขุยเอ่ย “ฉันรู้แล้ว ถ้าพวกเราทำเรื่องไม่ดีก็จะท้อง!”
“พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลยนี่ พี่หลงทำต่างหาก” เอ้อขุยแย้ง
“แต่พวกเราเป็นคนหาฟืนมา” ต้าขุยว่า
สิ้นเสียง ต้าขุยรู้สึกว่าเริ่มเจ็บในท้องอีกครั้ง พูดไปอยากจะร้องไห้ไป “เอาอีกแล้ว ช่วยด้วย!”
……….
สิบกว่านาทีต่อมา ในที่สุดเหมียวหลงก็คลอดธรรมชาติ เขาพลิกตัวด่าทอด้วยความโมโห “ฉันไม่เชื่อเรื่องมนต์ดำพวกนี้หรอก ฉันจะเผาวัด…”
เหมียวหลงยังไม่ทันคว้าไฟแช็กก็เห็นเท้าลอยเข้ามา ถีบเขาดังโครมจนกลิ้งไป
“ต้าขุยแกทำอะไร?” เหมียวหลงด่าทอด้วยความโมโห
ต้าขุยก็โกรธเหมือนกัน “ยังจะเผาอีกเหรอวะ แกยังคลอดไม่พอ แต่พวกฉันคลอดพอแล้ว! ฉันไม่เล่นกับแกแล้ว! จากนี้ไปฉันจะเป็นคนดี ไม่อยากเห็นมีดอีกแล้ว และก็ไม่อยากมีลูกด้วย!”
พูดจบต้าขุยลุกโซเซมาที่ข้างกำแพง ผลักฟืนไปข้างๆ จากนั้นเดินลงเขาไปด้วยอาการหอบอย่างหนัก เดินไ
