ปพลางพูดไปพลาง “ยังมองไม่ออกอีกเหรอวะ? ทำเรื่องชั่วจะคลอดมีด! ฉันจะเป็นคนดี”
“มีแต่ผีเท่านั้นแหละที่เชื่อแก” เหมียวหลงจะคลำหาไฟแช็กอีก แต่เอ้อขุยรีบใช้เท้าเตะออกไป จากนั้นโยนฟืนที่ตนหามาทิ้ง ก่อนเดินตามต้าขุยไป
ฉีเฟยกับหลูจวินมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าจะเลือกยังไงดี
เหมียวหลงด่าว่า “ต้าขุย เอ้อขุย พวกแกมันขี้ขลาด” จากนั้นเหมียวหลงคลำไฟแช็กอีกครั้ง ครั้งนี้ฉีเฟยกับหลูจวินไม่ห้าม
ต้าขุยกับเอ้อขุยกำลังเดินไปพลันได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังมาจากข้างหลัง สองคนนี้แทบจะนั่งลงกุมท้องโดยจิตใต้สำนึก รอคอยความเจ็บปวด…ทว่ารออยู่นานกลับไม่รู้สึกสักนิด!
“พี่ใหญ่ เหมือนพวกเราจะไม่เป็นไรนะ” เอ้อขุยพูด
ต้าขุยเกาหัว “เป็นผลจากการทำเรื่องชั่วจริงๆ พวกเราถือว่าแสวงหาด้านที่สดใสแล้ว กลับตัวเป็นคนดีแล้วเลยไม่ลงโทษพวกเรา รีบไปเถอะ จากนี้ตัดขาดกับคนพวกนี้ซะ เป็นตายยังไงอย่ามาเจอกันอีกเลย ไม่ได้ ยังไม่ได้ ฉันตัดสินใจแล้วว่าหลังจากลงเขาจะมอบตัว บอกเรื่องที่เคยทำชั่วทั้งหมด ถ้าไม่อย่างนั้นใจจะไม่สงบ น้องพี่ว่าไง?”
“ผทเอาตามพี่เลย ถึงยังไงพวกเราก็เป็นโจรลักเล็กขโมยน้อย หลอกลวงต้มตุ๋นเท่านั้น ไม่น่าจะเป็นอะไร”
สองคนปรึกษากัน ขณะจะลงเขานั้น กลับได้ยินเสียงคนด่าทอมาจากข้างหลัง “เหมียวหลง แกเล่นไปคนเดียวเถอะ! พวกเราไม่เอาด้วยแล้ว! ฉันก็จะกลับใจ ไม่คลอดอีกแล้ว!”
จากนั้นฉีเฟยกับหลูจวินตามมา สองคนนี้ไม่ใช่คนเขลา พวกเขาคลอดลูก
