จิ่งเหยียนที่ตอนแรกว่าจะขึ้นเขาไปนั่งเล่นสักหน่อยได้รับสายโทรศัพท์ให้รีบกลับไป
ฟางเจิ้งขึ้นเขาตัวคนเดียว ยังไม่ทันเข้าประตูก็เห็นร่างเงาสีขาวกระโจนเข้ามา ฟางเจิ้งยิ้มเอ่ย “เจ้านี่นี่ หูดีจังเลยนะ” เขาพูดพลางกอดหมาป่าเดียวดายที่กระโจนเข้ามาหา ทว่ามีสิ่งเล็กๆ กระโดดมาจากหัวหมาป่า คว้าเข้าที่เสื้อฟางเจิ้งก่อนปีนขึ้นไปบนบ่า ดึงใบหูเขาส่งเสียงร้องจี๊ดๆ ราวกับกำลังพูดบางอย่าง
ฟางเจิ้งยิ้มพูด “เอาล่ะๆ ไม่มีของขวัญหรอก อาตมากลับมาได้ไม่หลงทางก็ดีแล้ว จะเอาของขวัญอะไร”
พอบอกว่าไม่มีของขวัญ หมาป่าเดียวดายก็พลันสะบัดหางเดินหนีไป!
กระรอกดึงใบหูฟางเจิ้งทีหนึ่งแล้วกระโดดลงบนตัวหมาป่าเดียวดาย มันก็จากไปเหมือนกัน!
ฟางเจิ้งเห็นแบบนั้นพลันอึ้ง ก่อนจะยิ้มพูด “พวกแกสองคนนี่นะ…มันน่าโมโหจริงๆ เลย!”
กลับวัดเอกดรรชนีมาแล้ว ฟางเจิ้งสูดลมหายใจเข้าลึก วางสัมภาระว่างเปล่าลง และเงยหน้ามองฟ้า “กฎแห่งกรรมนั้นเป็นที่ชัดแจ้ง ทำกรรมชั่วแบบนี้จะปล่อยพวกโยมไปได้ยังไง?”
ภายใต้การเสริมฤทธิ์เดชของรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิม…
“พี่หลง พวกเราจะเอากันแบบนี้เหรอ?” ภายในบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งแถบชานเมืองอำเภอไป๋อวิ๋น พวกเหมียวหลงห้าคนนั่งอยู่บนเตียงอุ่น ยิ่งคิดถึงเรื่องในวันนี้ก็ยิ่งโกรธ
“เราสู้หลวงจีนนั่นไม่ได้ อย่าเพิ่งวู่วามตอนนี้ แต่หูจื่อก็เกินไปแล้ว ปกติกินเหล้าด้วยกันบ่อยๆ แต่วันนี้กลับช่วยคนนอก! เรื่องนี้ไม่จบแน่!
