วกลายเป็นพี่ใหญ่ให้คนอื่นซะแล้ว!
ฟางเจิ้งประนมสองมือสวดบทหนึ่ง “อมิตาพุทธ ประสก ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
“อย่ามาตีซี้หน่อยเลย พี่หูจื่อรู้จักแกด้วยเหรอ ตลกเถอะ!” เหมียวหลงอ้าปากจะด่า ตอนนี้คนเยอะ มีความมั่นใจพอ ถ้าไม่ด่าเดี๋ยวคนจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
ทว่าสิ้นเสียงก็ได้ยินเสียงร้องตกใจดังมาจากข้างหลัง!
เดิมทีหูจื่อคิดวิธีออกโรงเอาไว้มากมาย กระทั่งคิดว่าจะเลียนแบบบุคลิกของพี่ฟะ[1]ดีไหม แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นฟางเจิ้งแล้วก็ตกใจจนขาอ่อนยวบ แทบจะคุกเข่าลง! นี่มันหลวงจีนที่บิดมีดเขาจนเป็นขนมหมาฮวา ทำให้เขาตกใจวิ่งบนหิมะอยู่นานจนขาแข็ง แล้วกลับไปฝันร้ายไม่ใช่หรือ?
แต่อยู่ดีไม่ว่าดี เหมียวหลงด่าไปแล้ว! นี่เท่ากับสร้างปัญหาใหญ่ให้เขา!
ดังนั้นหูจื่อจึงไม่คิดอะไรแล้ว ใช้มือตบไปทีหนึ่ง!
เพียะ!
“เฮ้ย ใครแม่งตบ…พี่หูจื่อ พี่ตบผมทำไมเนี่ย?” เหมียวหลงกุมหัวข้างหลังที่แสบร้อน ถามกลับไปด้วยความคับอกคับใจ
หูจื่อตอบ “ตบแก? ถ้าฉันไม่ตบนั่นแปลว่าแกถูกไง! ไสหัวไปข้างๆ เลย!”
เหมียวหลงมีสีหน้ามึนงง นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ยังไม่ทันที่เหมียวหลงจะพูดอะไร หูจื่อเข้าไปอยู่ตรงหน้าฟางเจิ้ง หยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง “ไต้ซือ เอ่อ สูบบุหรี่ไหม?”
ฟางเจิ้งส่ายหน้า “อาตมาไม่สูบบุหรี่ ประสกมากับประสกท่านนี้เหรอ?”
เหมียวหลงจะตอบ แต่หูจื่อส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “รู้จักน่ะครับ ไม่ได้มาด้วยกัน เอ่อคือว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ?”
จิ่ง
