ามีดมาด้วย?”
“ไสหัวไปไกลๆ เลย คนโง่ต่างหากที่ไม่ใช้มีด! พวกแกมันโง่ จะคุกเข่าลง หรือวันนี้ให้ฉันแทงพวกแกทีละคน!” เหมียวหลงตะโกน
หูจื่อกำลังจะพูด แต่มีร่างเงาสีขาวมาอยู่ตรงหน้าหูจื่อ ประนมสองมือเอ่ย “อมิตาพุทธ ประสก วางมีดในมือลงเถอะ แรงกรรมของประสกวนเวียนรอบตัว ถ้าไม่สร้างกุศลให้ทันเวลา เกรงว่าจะต้องเจอกับโชคร้าย”
“หลวงจีนห่านี่พูดมากจังวะ ถ้าไม่ไสหัวไปอีก ฉันจะแทงแกก่อนเลย!” เหมียวหลงพูดจบก็ควงมีดในมือ
ทว่าเบื้องหน้าพร่ามัว มีมือใหญ่ข้างหนึ่งพลันคว้ามีดไว้!
หูจื่อเห็นดังนั้นจึงคิดในใจ ‘มาแล้ว! มาอีกแล้ว!’
เหมียวหลงร้องโวยวาย “แกจะทำอะไรวะ?”
แกรก!
มีดในมือเหมียวหลงหัก!
คนหัวทองคนอื่นๆ เห็นดังนั้นจึงตะคอกในลำคอด้วยความโกรธ ควงมีดแทงเข้ามาจริงๆ
หูจื่อด่าทอ “ไอ้พวกโง่เอ๊ย เอาจริงเหรอวะเนี่ย! ไต้ซือระวัง!”
จิ่งเหยียนตะโกนด้วยเช่นกัน “ไต้ซือระวัง!”
มีดสี่เล่มแทงเข้าใส่ฟางเจิ้งจริงๆ ทุกคนกลับได้ยินเสียงที่น่าตกใจดังแก๊งๆๆๆ! เสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นสี่ครั้ง จากนั้นมีดของสี่คนกระเด้งออกไป! ฟางเจิ้งหมุนตัวกลับฟาดมือใหญ่ลงไปดังป้าบๆๆๆ สี่ครั้ง สี่คนนี้ร้องโอดครวญพร้อมกัน มีดในมือร่วงหล่น ก่อนจะถูกฟางเจิ้งคว้าไว้ด้วยมือเดียว!
ฟางเจิ้งหมุนตัวอีกครั้ง มีดสี่เล่มอยู่ในมือ เหมียวหลงตกใจจนถอยกรูดไป ร้องลั่นขึ้นว่า “แกจะทำอะไร?! อย่าเข้ามานะเว้ย! ทุกคนเป็นอารยชน แกเป็นนักบวช เอ่อ…วางมีดลงแล้วจะสำเ
