“ฉันรู้จักหมู่บ้านสะพานบูรพานะ คนหนุ่มแน่นที่พวกคุณเห็นน่ะคือที่เหลืออยู่ทั้งหมด ส่วนใหญ่ออกไปรับจ้างกันหมดแล้ว ดูสิ เด็กเยอะกว่าผู้ใหญ่อีก นี่ให้เฝ้าหมู่บ้านชัดๆ พวกเด็กๆ ลำบาก พ่อแม่ก็ลำบาก เฮ้อ…”
“คนในหมู่บ้านออกไปรับจ้างแล้วก็ยากสิ ไม่มีความรู้ก็ต้องถูกใช้แรงงานหนัก ทำงานเงินเดือนน้อย ประหยัดกินประหยัดใช้ก็เหลือเงินอยู่ไม่เท่าไรหรอก”
“เฮ้อ บริจาคสักหน่อยเถอะ กดรีวอร์ดละนะ”
………..
ฟางเจิ้งเห็นคอมเมนต์เหล่านี้แล้วเพราะจิ่งเหยียนหยิบมือถือออกมาตั้งแต่แรก ก่อนค้นหาไลฟ์สด คนพวกนี้กำลังดังมากจริงๆ ขึ้นไปอยู่หน้าแรกของเว็บไลฟ์สดแล้ว! มองปราดเดียวก็เห็นเลย
เห็นคอมเมนต์คนเหล่านี้แล้ว ฟางเจิ้งได้แต่ถอนหายใจ เดิมทีคิดว่าเขาอนาถาพอแล้ว ทว่าหากเทียบกับเด็กพวกนี้ เขายังถือว่าโชคดีจริงๆ แม้ไม่มีบุพการี แต่ก็มีหลวงจีนหนึ่งนิ้ว คนในหมู่บ้านมองเขาเป็นเหมือนลูกหลาน ถึงเขาจะซนตั้งแต่เล็ก ถูกตีหลายครั้งก็เถอะ แต่กลับไม่ลดความรักลงเลย ใช้ชีวิตบนเขาลำบากก็จริง แต่ไม่ได้ลำบากหิวกิ่วจนมีสภาพแบบนี้…
“สีกา พวกเขาทำแบบนี้ก็ดีแล้วนี่นะ” ฟางเจิ้งว่า
จิ่งเหยียนบอก “ดูต่อไปเถอะค่ะ”
ฟางเจิ้งพยักหน้า ไม่พูดอะไร
ตอนนี้กล้องใกล้จะไล่ถ่ายมาถึงแล้ว อีกฝ่ายหยุดชะงักทันทีก่อนขมวดคิ้ว ส่งสายตาให้ชายอีกคน
ชายอีกคนเดินเข้ามาหา ส่งบุหรี่มวนหนึ่งให้ฟางเจิ้งกับจิ่งเหยียน
ฟางเจิ้งประนมสองมือสวดไปบทหนึ่ง “อมิตาพุทธ ประสก อาตม
