พ “ศิษย์ยึดมั่นการเปรียบเทียบภายนอกมากเกินไป ศิษย์รู้ว่าคนที่จะมาอภิปรายล้วนตัดสินโดยท่าน แต่วันนี้ศิษย์มีเหตุผลที่ต้องแย่งมา ดังนั้นไม่ว่าใครเข้าร่วม ศิษย์ก็จะแข่งกับเขา!”
หงจินได้ยินดังนั้นใจก็สั่นไหว เขารู้นิสัยของอี้หัง เป็นคนหัวดื้อ แต่ไม่ใช่คนที่ชอบชิงดีชิงเด่น! วันนี้ทำถึงขนาดนี้ มีมากกว่าครึ่งเพราะทำเพื่อวัดและตัวเขาเอง! หงจินเกิดความร้อนใจแทบจะร้องไห้ แต่เขาก็ยังยืนขึ้นต่อว่า “แข่งอะไร? นักบวชไม่มีการแข่งขัน! อี้หังนั่งลง!”
จากนั้นหงจินประสานมือคารวะหลวงจีนไป๋อวิ๋น “เจ้าอาวาสไป๋อวิ๋น อี้หังยังเด็ก อย่าถือโทษเลยนะครับ”
ทว่าอี้หังไม่นั่งลง แต่จ้องหลวงจีนไป๋อวิ๋นตรงๆ “เจ้าอาวาสไป๋อวิ๋น อี้หังไม่ขออะไร แค่ขอความยุติธรรมเท่านั้น!”
“ความยุติธรรม? พระธรรมของเณรจะไปเทียบกับต้นกกข้ามฟากได้ยังไงกัน?” หงจินว่า
อี้หังส่ายหน้า “ต้นกกข้ามฟากเป็นอภินิหาร การบำเพ็ญเพียรและพระธรรมไม่อยู่ที่อภินิหาร! ถ้าเปรียบกันด้วยอภินิหาร นั่นหมายความว่าทุกท่านที่นี่สู้เจ้าอาวาสฟางเจิ้งไม่ได้อย่างนั้นใช่ไหมครับ?”
สิ้นเสียง หงจินพูดไม่ออก เขาเคยพูดอย่างนี้ไว้ตอนแรกสุดจริงๆ ตอนนี้ศิษย์ตนนำมาใช้ย้อนตน จึงไม่รู้ว่าจะค้านยังไงจริงๆ
ยามนี้เอง หลวงจีนไป๋อวิ๋นกล่าวขึ้น “เจ้าอาวาสหงจิน ขอแสดงความยินดีด้วยที่ได้ศิษย์ดี ในเมื่อยึดมั่นขนาดนี้ อย่างนั้นก็ประชันกันหน่อยเถอะ เจ้าอาวาสฟางเจิ้งว่ายังไง? จะร่วมอภิปรายในวั
