บหน้าสุภาพอ่อนโยนรูปหนึ่งได้อันดับหนึ่ง เดินลงมาด้วยความดีใจยิ่ง
ตอนนี้เอง หลวงจีนไป๋อวิ๋นขึ้นเวทีอีกครั้ง พูดหลายประโยคแล้วก็เข้าประเด็นหลัก “ทุกท่าน ถึงช่วงเวลาที่ลูกศิษย์ในพุทธศาสนาจะกล่าวอภิปรายแล้ว ปีนี้มีคนลงชื่อคนเดียว นั่นคือหลวงพี่อี้หังจากอารามไผ่ทอง อาตมาเคยได้ยินการปฏิบัติธรรมของหลวงพี่อี้หังมานานแล้ว คิดว่าทุกคนท่านคงไม่แปลกตาเช่นกัน”
สิ้นเสียง ทุกคนมองไปยังอี้หังพร้อมกัน อี้หังมีสีหน้าถ่อมตัว ประนมสองมือแสดงความเคารพไปรอบๆ
ฟางเจิ้งมองตามสายตาทุกคนไปก็อึ้งทันที นี่มันเณรที่เพิ่งถามปัญหาเขานี่? เณรที่แม้แต่วัดกับอารามยังแยกไม่ออกเป็นดาวเด่นพุทธศาสนาที่พระธรรมลึกล้ำอย่างนั้นเหรอ?
ฟางเจิ้งพลันพบว่าเรื่องนี้เหมือนจะมีกลิ่นตุๆ เล็กน้อย เขาไม่รู้จริงๆ หรือว่าแสร้งถามเพื่อลองเชิง? แต่ลองเชิงเขาไปทำไม? เขาไม่รู้อะไรทั้งนั้นแค่แวะมานี่? หาประสบการณ์สักหน่อยก็พอ เสร็จงานก็กลับบ้านแล้ว
ขณะที่ฟางเจิ้งกำลังเหม่ออยู่นั้น ไม่รู้ว่าทุกคนพูดอะไร หลวงจีนไป๋อวิ๋นพลันเรียกชื่อฟางเจิ้ง “เจ้าอาวาสฟางเจิ้ง?”
ฟางเจิ้งตะลึงงัน เงยหน้าขึ้นถามไปโดยจิตใต้สำนึก “อะไร?”
……………
