“อมิตพุทธ ถ้าให้โอกาสท่านมีชีวิตอีกครั้งจะว่ายังไง?” ฟางเจิ้งถาม
“ยังไง? ถ้ามีชีวิตฉันจะไม่เป็นนักบวชแล้ว ฉันจะกลับบ้าน สอนลูก ดูแลเมีย ฟ้าถล่มก็จะเป็นเสาหลักให้พวกเขา กันลมกันฝน” อู้หมิงกล่าว
“อมิตาพุทธ” ฟางเจิ้งประนมสองมือสวดไปบทหนึ่ง
ตอนนี้เองทุกอย่างตรงหน้าอู้หมิงพลันเป็นมายา แสงธรรมะสว่างขึ้นเรื่อยๆ แสบตาจนลืมตาไม่ขึ้น เขาใช้มือปิดตาโดยจิตใต้สำนึก หลังปรับสภาพได้แล้วถึงพบสิ่งที่น่าตกใจคือเขายังอยู่บนหน้าผามองภูมิลำเนา!
และพวกฟางเจิ้งก็เพิ่งจะเดินขึ้นมาบนผามองภูมิลำเนาเท่านั้น ยังอยู่ไกลๆ เขาเห็นว่าฟางเจิ้งมองเขา ซ้ำยังประนมสองมือยิ้มให้เขาเล็กน้อย
อู้หมิงมึนงง ไม่แน่ใจว่าเรื่องราวเมื่อครู่เป็นภาพมายาหรือความจริง ถ้าเป็นความจริง เช่นนั้นตอนนี้เกิดอะไรขึ้น? เวลาย้อนกลับ? ถ้าเป็นภาพมายา หรือจะความฝัน? แต่ไม่ว่ายังไงอู้หมิงก็เข้าใจแล้วว่าทุกอย่างเป็นเพราะฟางเจิ้ง! เณรที่ดูเหมือนไม่มีภัยอะไร!
ต้นกกข้ามฟาก ความฝันยามต้มข้าวฟ่าง สองเรื่องราวทำให้อู้หมิงเข้าใจหลักการอย่างหนึ่ง เณรตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา ไม่ใช่พระพุทธองค์จริงๆ ก็เป็นพระอาจารย์! จะล่วงเกินไม่ได้!
ในเมื่อล่วงเกินฟางเจิ้งไม่ได้ ในใจเขากลับไปยังปัญหาเรื่องครอบครัวอีกครั้ง นึกถึงบ้าน นึกถึงทุกอย่างในความฝัน ดวงตาอู้หมิงพลันแดงเรื่อ ไม่ว่าจริงหรือปลอมเขารู้ดีว่าฟางเจิ้งให้เขาเห็นเจตนาเดิม ไม่หลงทางอีก นี่คือบุญกุศลครั้งใหญ่! ค
