หลวงจีนหงเหยียนมองอู้หมิงก่อนมองฟางเจิ้งที่ข้ามฟากใต้ภูเขา นัยน์ตามีความเข้าใจวูบผ่าน ก่อนมองแววตาอู้หมิงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง อู้ซินข้างๆ อยากพูดบางอย่างแต่หลวงจีนหงเหยียนห้ามไว้ ก่อนพาอู้ซินลงเขาไปพร้อมกัน ระหว่างทางหลวงจีนหงเหยียนถอนหายใจ “เหตุและผลหมุนวนเป็นวงกลม กรรมตามสนองแล้ว เกรงว่าอู้หมิงคงต้องออกจากการเป็นนักบวชแล้ว…”
อู้ซินอดใจไม่ไหว “อาจารย์ อู้หมิงไม่ได้มีนิสัยเลวร้าย”
“จิตใจโน้มเอียง จะสำเร็จอรหันต์ได้ยังไง? อาตมาช่วยเขาให้เขาหลุดพ้นมาหลายปี แต่ก็ช่วยได้แค่ร่างกาย ช่วยจิตใจไม่ได้ เฮ้อ…” หลวงจีนหงเหยียนส่ายหน้า ตอนนี้เองเหมือนแก่ชราไปหลายปี อู้ซินก็ถอนหายใจด้วยความจำใจ…
ใต้ภูเขา ในที่สุดตู้เหล่าก็ได้สติกลับมา พลันหันหน้าไปมองก่อนดึงจีวรหงเสียงพลางพูดด้วยความโกรธ “นี่น่ะเหรอหลวงจีนที่ไร้ความสามารถและหลอกลวงคนอื่น? แต่ใช้ต้นกกข้ามฟาก ต้นกกข้ามฟากเชียว! นี่มันอภินิหารของพระอาจารย์โพธิธรรม! แกบอกฉันว่าหลวงจีนแบบนี้เป็นพวกสารเลวอย่างนั้นหรอ? เป็นพวกชั่วช้า?! หืม?!”
เมื่อครู่หงเสียงกำลังอึ้ง ตอนนี้ได้สติกลับมาจึงตอบด้วยสีหน้าลนลาน “อา ไม่ใช่ผมนะ อู้หมิงต่างหาก อู้หมิงให้ผมพูดแบบนี้…” สิ้นเสียง หงเสียงสำนึกเสียใจทันที นี่เท่ากับเปิดเผยความลับแล้ว จึงเอ่ยต่อ “ไม่ใช่ คือ…”
เพียะ!
หงเสียงถูกตบหน้าจนกลิ้งไปกับพื้น ก่อนตู้เหล่าจะต่อว่าด้วยความโมโห “ฉันเข้าใจแล้ว แกกับไอ้ห่าอู้
